Хатат машкасту холати ътбр тар
خطت مشکست و خالت عتبر تر
Ҷаҳонро кардае пари машку анбар
جهان را کرده ای پر مشک و عنبر
Рухи влбтро мапуаш аз дардмандон
رخ ولبت را مپوش از دردمندان
Змълўлон ки пӯшади гул ба шукр ?
زمعلولان که پوشد گل به شکر؟
Қади сарву лабат дар равза ӣ ҷон
قد سرو و لبت در روضه ی جان
Нишон тӯбоасту оби кавсар
نشان طوبی است و آب کوثر
Рахти ойӣна ӣ сунъ илоҳӣ аст
رخت آیینه ی صنع الهی است
Таъолии шонаи аллоҳи алкбр
تعالی شانه الله الکبر
зи абрӯят ки он мишкӣн хаёлӣаст
ز ابرویت که آن مشکین خیالیست
Ҳилолии бастае бар моҳи анвар
هلالی بسته ای بر ماه انور
?бирт гуфтам кашами як шаб дар оғӯш
برت گفتم کشم یک شب در آغوش
Ба ханда гуфт ноед сарв дар бар
به خنده گفت ناید سرو در بر
Маро пайваста ҳаст аз орзӯят
مرا پیوسته هست از آرزویت
Хаёлии каҷ чу абрӯии ту дар сар
خیالی کج چو ابروی تو در سر
Бабри обу латофати сарву гул ро
ببر آب و لطافت سرو و گل را
Чу сарви ноз бар гулзор бигузар
چو سرو ناز بر گلزار بگذر
Дртўи аҳли давлатро моб аст
درتو اهل دولت را مآب است
Сари ибни ҳисому хоки он дар
سر ابن حسام و خاک آن در