Збс ки мекунад он чашми фитна бар ман ноз

زبس که می کند آن چشم فتنه بر من ناز

Ба ҷон расед дил аз ишваҳои он танноз

به جان رسید دل از عشوه های آن طناز

Татовули сари злФс наметавонам гуфт

تطاول سر زلفس نمی توانم گفت

Ки кӯтаҳаст марои умру қиссаи исти зроз

که کوتهست مرا عمر و قصه ایست ذراز

Сиришки парда дар ман зи айни ғаммозӣ

سرشکِ پرده در من ز عین غمّازی

Бидон расед ки бар рӯ фиканд морои роз

بدان رسید که بر رو فکند مارا راز

Чу дастрас набӯд остин кашӣдан дӯст

چو دسترس نبود آستین کشیدن دوست

Барастона ӣ ӯ рӯй моу хоки ниёз

بر استانه ی او روی ما و خاک نیاز

Дилами зи ?наргаши ҷодӯӣ ӯ ҳазар ме кард

دلم ز نرگش جادوی او حذر می کرد

Хабар надошт зи афсуни ғамза ӣ ғаммоз

خبر نداشت ز افسون غمزه ی غمّاز

Хушаст икдмаҳи айш ар замона дмсоз аст

خوش است یکدمه عیش ار زمانه دمساز است

Вале замона ба икдм намешавад дмсоз

ولی زمانه به یکدم نمی شود دمساز

зи рӯзгор шикоят нишоед ибни ҳисом

ز روزگار شکایت نشاید ابن حسام

« замона бо ту насозад ту бо замона бисоз »

«زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز»