Чу зулфи дӯст бибояд шабии сиёҳу дароз

چو زلف دوست بباید شبی سیاه و دراز

Ки бо хаёли рахт дар даруни парда ӣ роз

که با خیال رخت در درون پرده ی راز

Дили шикаста ӣ ошуфта ӣ парешони ҳол

دل شکسته ی آشفته ی پریشان حال

Татовули сари зулфат ба шарҳ гуяд боз

تطاول سر زلفت به شرح گوید باز

Фурӯ гирифт ғами дили фазои сина ӣ ман

فرو گرفت غم دل فضای سینه ی من

Куҷост соқии глрхи шароби ғами пардоз

کجاست ساقی گلرخ شراب غم پرداز

Ба ишваи арбада бо рӯзгор натавон кард

به عشوه عربده با روزگار نتوان کرد

Ки даҳри ишваи фурӯи шасти вчрхи арбадаи соз

که دهر عشوه فرو شست وچرخ عربده ساز

Агар чаҳ даргаи ёр аз ниёз мустағнӣ аст

اگر چه درگه یار از نیاز مستغنی است

Ту бар мадори сар аз хоки остони ниёз

تو بر مدار سر از خاک آستان نیاز

Аҷаб набошад агар оқибат шавад Маҳмӯд

عجب نباشد اگر عاقبت شود محمود

Касе ки хизмат шоиста кард ҳамчуи Аёз

کسی که خدمت شایسته کرد همچو ایاز

ЗФизи дӯст чу дар ҳар сиррии тмноиист

زفیض دوست چو در هر سری تمناییست

Умеди ибн ҳисомасту лутфи бандаи навоз

امید ابن حسام است و لطف بنده نواز