Ин манам боз ки дар боғи биҳишти афтодам

این منم باز که در باغ بهشت افتادم

Вази сафари кони бҳқиқти сқрсти озодам

وز سفر کآن بحقیقت سقرست آزادم

Ин на хўобист ки май байнам агар пиндорӣ

این نه خوابیست که می بینم اگر پنداری

Каз пас онҳамаи андӯҳи чунин дилшодам

کز پس آنهمه اندوه چنین دلشادم

Гар чаҳ бедоди фалак буд вале шкрбронк

گر چه بیداد فلک بود ولی شکربرآنک

Дод лутфу карами волӣ султон додам

داد لطف و کرم والی سلطان دادم

Дастгир ар нашудӣ ҳақ ки тавонистӣ хост

دستگیر ار نشدی حق که توانستی خاست

Ончунон сахт ки ногоҳ зи пои афтодам

آنچنان سخت که ناگاه ز پا افتادم

Гарна фарёди рисии ҳамчуи хиради доштамӣ

گرنه فریاد رسی همچو خرد داشتمی

Зуд будӣ ки раседӣ бФлки фарёдам

زود بودی که رسیدی بفلک فریادم

Хирадами роҳ қаноат бинмуд аз раҳи лутф

خردم راه قناعت بنمود از ره لطف

Ҷуз бидон роҳ ки ӯ гуфт қадам наниҳодам

جز بدان راه که او گفت قدم ننهادم

Манам он об қаноат зада бар оташи ҳирс

منم آن آب قناعت زده بر آتش حرص

Ки саросари караи хоки намояди бодам

که سراسر کره خاک نماید بادم

Шуд чу Тифлони дилам аз мактаби шогирдии сайр

شد چو طفلان دلم از مکتب شاگردی سیر

зи он замони боз ки пер хирадаст устодам

ز آن زمان باز که پیر خرد است استادم

Холиқамро шудаам ходим аз ихлос чунонк

خالقم را شده ام خادم از اخلاص چنانک

Ки зи махдумӣ махлуқ наёяд ёдам

که ز مخدومی مخلوق نیاید یادم

Чаҳ кунам малики хуросон чаҳ кашами меҳнати ҷон

چه کنم ملک خراسان چه کشم محنت جان

Вақт онаст ки пурсӣ хабар аз Бағдодам

وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم

Гарна зини муваллид ва маншаст вале саъдӣ гуфт

گرنه زین مولد و منشاست ولی سعدی گفت

Натавон марди бсхтӣ ки ман ӣнҷои зодам

نتوان مرد بسختی که من اینجا زادم

Зини ватан гар биравам ҳаст харидори басӣ

زین وطن گر بروم هست خریدار بسی

Гавҳариро ки буд зодаи табъи родам

گوهری را که بود زاده طبع رادم

наменахоҳам шудан аз кӯии қаноати берун

می نخواهم شدن از کوی قناعت بیرون

Сайли ифлосгар аз бен бикунади бунёдам

سیل افلاس گر از بن بکند بنیادم

Пайрави ибни яминами раҳи хурсандии пеш

پیرو ابن یمینم ره خرسندی پیش

Ду се рӯзӣ ки дарин дайри хароби афтодам

دو سه روزی که درین دیر خراب افتادم

Набӯд суҳбати ширини писарон бе шурӣ

نبود صحبت شیرین پسران بی شوری

зи онсбб кӯҳ нишин бар сифати Фарҳодам

ز آنسبب کوه نشین بر صفت فرهادم