Миннати худоиро ки алии ғФлаҳ алзмон

منت خدای را که علی غفله الزمان

Перонаи сари бқўти иқболи навҷавон

پیرانه سر بقوت اقبال نوجوان

Бздўди серумаи вори марои тирагии зи чашм

بزدود سرمه وار مرا تیرگی ز چشم

Хоки ҷаноби ҳазрати султони Комрон

خاک جناب حضرت سلطان کامران

Дорои дайни тғоитмўрхон ки адл ӯ

دارای دین طغایتمورخان که عدل او

Созад зи гурги парвариши барраро шубон

سازد ز گرگ پرورش بره را شبان

Шоҳӣ кигар хилоф табиат диҳад мисол

شاهی که گر خلاف طبیعت دهد مثال

Гӯии замини бадӯр дар ояд чу осмон

گوی زمین بدور در آید چو آسمان

Оради бҳкми пӯст ба пушти паланги боз

آرد بحکم پوست به پشت پلنگ باز

Аз пушти зини иродаташ ар бошад андари он

از پشت زین ارادتش ار باشد اندر آن

Душман бгоҳ сурати сафрои калак ӯ

دشمن بگاه سورت صفرای کلک او

Оради зи сқбаҳи ънбии моءи нордон

آرد ز ثقبه عنبی ماء ناردان

Аҳли хиради бтҷрбаҳи асрори ғайб ро

اهل خرد بتجربه اسرار غیب را

Беҳтари зи калак шоҳ надиданд тарҷумон

بهتر ز کلک شاه ندیدند ترجمان

Гар як шарари зи оташи хашмаш бгоҳ кин

گر یک شرر ز آتش خشمش بگاه کین

Ёбад гузари блҷаҳи дарёии бекарон

یابد گذر بلجه دریای بیکران

Моҳии аҷаби мадон ки дам оташин занад

ماهی عجب مدان که دم آتشین زند

Аз туфи қаҳр ӯ чу самандар дар обдон

از تف قهر او چو سمندر در آبدان

Аз баҳри сози лашкари Мансур ӯ кунад

از بهر ساز لشکر منصور او کند

Чарх аз шаҳоби тири вази қавси қзҳи камон

چرخ از شهاب تیر وز قوس قزح کمان

Дръии фарох чашма кунад ҷавшани аду

درعی فراخ چشمه کند جوشن عدو

Шоҳи ҷаҳони бноўки длдўзи ҷонстон

شاه جهان بناوک دلدوز جانستان

Шаҳбози ҳимматаш чу бпрўоз бар шавад

شهباز همتش چو بپرواز بر شود

Насрини чархро бирабоед зи ошён

نسرین چرخ را برباید ز آشیان

Аз теғу тири шоҳи марои рўшншсти онк

از تیغ و تیر شاه مرا روشنشست آنک

Иктни тавон ду кард ва ду танро яке тавон

یکتن توان دو کرد و دو تن را یکی توان

Айни уқоби ҳодиса аз бози рояташ

عین عقاب حادثه از باز رایتش

Симурғи вори гум шуда дар қофи қирвон

سیمرغ وار گم شده در قاف قیروان

эй тарк мегусор биё ҷом ме биор

ای ترک میگسار بیا جام می بیار

Ва онгоҳи мутрибони хуши овозро бихон

و آنگاه مطربان خوش آواز را بخوان

То бар кашанди нағмаи ушшоқ ва ин ғазал

تا بر کشند نغمه عشاق و این غزل

Хўонннди рӯзи бори ббзми хдоигон

خواننند روز بار ببزم خدایگان

Хез эй лаби ту мояи даҳ умри ҷовдон

خیز ای لب تو مایه ده عمر جاودان

Дар ҷоми лола фом фикан оби арғавон

در جام لاله فام فکن آب ارغوان

Дар оби мунҷамиди бФрўзи оташи музоб

در آب منجمد بفروز آتش مذاب

Чун хоки даҳ ббод фаноанда ҷаҳон

چون خاک ده بباد فنا انده جهان

зи он май ки аз мсоми тарашшӯҳгараш буд

ز آن می که از مسام ترشح گرش بود

Ояд биҷои хӯни зи бадани қатраи равон

آید بجای خون ز بدن قطره روان

Ҷон хоҳадам бабўса баҳои тарки нӯши лаб

جان خواهدم ببوسه بها ترک نوش لب

Бодаши фидо агар бабради ҳам броигон

بادش فدا اگر ببرد هم برایگان

эй аз ҳавои шеъри сиёҳи ту аз ҳарир

ای از هوای شعر سیاه تو از حریر

Шуд пайкарами заъифтар аз тори парниён

شد پیکرم ضعیفتر از تار پرنیان

Вақт тараб расед ки бо номи шаҳриёр

وقت طرب رسید که با نام شهریار

Аз душманон намонад бгитии даруни нишон

از دشمنان نماند بگیتی درون نشان

Дар даҳ чунон мӣӣ ки зи таъсири сўртш

در ده چنان مئی که ز تأثیر سورتش

Гардад хиради сбкрў ва сарҳо шавад гарон

گردد خرد سبکرو و سرها شود گران

Соф ва тараб физой ки гўӣӣ сиришта анд

صاف و طرب فزای که گوئی سرشته اند

Дар ҷони токи хосияти табъи заъфарон

در جان تاک خاصیت طبع زعفران

Ҷони пурвирд чу лаъли лаби рўҳбхши ёр

جان پرورد چو لعل لب روحبخش یار

Ҷомӣ чу нави баҳори бҳнгоми меҳргон

جامی چو نو بهار بهنگام مهرگان

Аз дасти соқӣӣ ки зи акси ҷамол ӯ

از دست ساقئی که ز عکس جمال او

Шингарф суда гардад мағзи андари устихон

شنگرف سوده گردد مغز اندر استخوان

Хоссаи ббзми хуррами шоҳӣ ки лутф ӯ

خاصه ببزم خرم شاهی که لطف او

Ҳамчун дами Масеҳ буд мояи бахши ҷон

همچون دم مسیح بود مایه بخش جان

Шоҳи ҷаҳони тғоитмўри хон ки ҳукм ӯст

شاه جهان طغایتمور خان که حکم اوست

Дар коиноти мазҳар оёт кун факон

در کاینات مظهر آیات کن فکان

Ибни ямини зи диргаҳ эй офтоби малик

ابن یمین ز دیرگه ای آفتاب ملک

Дорад бзири сояи алтофи ту макон

دارد بزیر سایه الطاف تو مکان

Дар сояи анояти худ дори банда ро

در سایه عنایت خود دار بنده را

Аз тоби офтоби ғами даҳр дар амон

از تاب آفتاب غم دهر در امان

То баркашад боўҷи фалак дар мдиҳи ту

تا برکشد باوج فلک در مدیح تو

Шеърӣ ки ҳаст шеърии гардунаши тавъамон

شعری که هست شعری گردونش توأمان

Меҳри ту гар битоб анояти бпрўрд

مهر تو گر بتاب عنایت بپرورد

Маҳтобро зафар набӯд беш бар каттон

مهتاب را ظفر نبود بیش بر کتان

То равзаи сипеҳри зи гулҳои коинот

تا روضه سپهر ز گلهای کاینات

Бошад шукуфта бар сифати гулшани ҷаҳон

باشد شکفته بر صفت گلشن جهان

Бодои гули муроди ту дар навбаҳори умр

بادا گل مراد تو در نوبهار عمر

Шодобу нави шукуфта ва бе офати хазон

شاداب و نو شکفته و بی آفت خزان