Маймун буд чу талъати фаррухи лақои ту

میمون بود چو طلعت فرخ لقای تو

Дидани алии алсбоҳи рухи длгшои ту

دیدن علی الصباح رخ دلگشای تو

Шоҳаншаҳи замину замони тоҷи малику дайн

شاهنشه زمین و زمان تاج ملک و دین

эй тоҷи хусравони замони хокпои ту

ای تاج خسروان زمان خاکپای تو

Миннати хдоиро ки дигар паии бФоли саъд

منت خدایرا که دگر پی بفال سعد

Дидам ҷамоли субҳи сифат бо сафои ту

دیدم جمال صبح صفت با صفای تو

То ҳаст мамлакати бсрири арӯси малик

تا هست مملکت بسریر عروس ملک

Домоди номдсти бФру баҳоии ту

داماد نامدست بفر و بهای تو

Ҳар чанд бошад атласи гардуни илми бзр

هر چند باشد اطلس گردون علم بزر

Ҳқо ки остар насазад бар қабои ту

حقا که آستر نسزد بر قبای تو

Миъроҷи ҳафт поя аз он сохт то расад

معراج هفت پایه از آن ساخت تا رسد

Кайвони бпосбонии боми сарои ту

کیوان بپاسبانی بام سرای تو

Ҳар бомдоди хусрави сайёраи бандаи вор

هر بامداد خسرو سیاره بنده وار

Сари минҳди зи баҳри шараф бар қафои ту

سر مینهد ز بهر شرف بر قفای تو

Пеш аз ту гуфта қозии афлокро қадар

پیش از تو گفته قاضی افلاک را قدر

Комзоӣ ӯст мусбати ҳукми қазои ту

کامضای اوست مثبت حکم قضای تو

Чун халқи олам аз ту бидод ва диҳиш даранд

چون خلق عالم از تو بداد و دهش درند

Малики мؤбдсти зи холиқи сазои ту

ملک مؤبدست ز خالق سزای تو

Аҳли замонаи яксарагар мард ва гар зананд

اهل زمانه یکسره گر مرد و گر زنند

зи эҳсон ту шуданд убайд ва аммоӣ ту

ز احسان تو شدند عبید و امای تو

Ҳукм худоӣ кард турои ҳокими ҷаҳон

حکم خدای کرد ترا حاکم جهان

Ҳукмии чунин баҷо ки кунад ҷузи худои ту

حکمی چنین بجا که کند جز خدای تو

Мехост то шавад чу ту хасмат қазоаш гуфт

میخواست تا شود چو تو خصمت قضاش گفت

ӣнҳами яке дигари зи умӯри ?хитои ту

اینهم یکی دیگر ز امور خطای تو

Чун дар замона нест касеро маҷоли онк

چون در زمانه نیست کسی را مجال آنک

Ёрад шудани мухолифи раъйу ризои ту

یارد شدن مخالف رأی و رضای تو

Бо осмон бигӯ ки бигардон қазои бад

با آسمان بگو که بگردان قضای بد

ӯ кист кин қадар накунад аз барои ту

او کیست کین قدر نکند از برای تو

Хезади зи оби шуъла агар бугзарад бирав

خیزد ز آب شعله اگر بگذرد برو

То бе зи оташи ғазаби ҷонгзои ту

تا بی ز آتش غضب جانگزای تو

Аз гӯши Зуҳра ҳалқа рибоед бчобкӣ

از گوش زهره حلقه رباید بچابکی

Нӯки синони найзаи душмани рубои ту

نوک سنان نیزه دشمن ربای تو

зи он теғи офтоб ҷаҳонгир шуд ки ҳаст

ز آن تیغ آفتاب جهانگیر شد که هست

Аксии зи барқи ханҷар гавҳар намой ту

عکسی ز برق خنجر گوهر نمای تو

Ҷавшан кунад басони зира бар тани адуат

جوشن کند بسان زره بر تن عدوت

Нӯки синони ханҷари пӯлоди хои ту

نوک سنان خنجر پولاد خای تو

Чун дар сахои кафати яд Байзо баровард

چون در سخا کفت ید بیضا برآورد

Қорун шавад зи даргаи ҷавдати гадои ту

قارون شود ز درگه جودت گدای تو

Ҳар бахшишӣ ки абри баҳорӣ ҳаме кунад

هر بخششی که ابر بهاری همی کند

Сари ҷумлаи қатраи исти зи баҳри атои ту

سر جمله قطره ایست ز بحر عطای تو

Шоҳои дилами умеди зи ҷони баргирифта буд

شاها دلم امید ز جان برگرفته بود

Аз меҳнатӣ ки дид зи шавқи лақои ту

از محنتی که دید ز شوق لقای تو

Бозам расед зиндагии тоза чун вазид

بازم رسید زندگی تازه چون وزید

Бар ман насими ъотФти ҷонФзои ту

بر من نسیم عاطفت جانفزای تو

Ман худ кӣм чаҳ мартаба дорам ки аз карам

من خود کیم چه مرتبه دارم که از کرم

Кардаст илтифоти бмни бандаи рои ту

کردست التفات بمن بنده رای تو

Бар офтоб агар фиканӣ соя аз нишот

بر آفتاب اگر فکنی سایه از نشاط

Гардад чу зарраи рақси кунон дар ҳавои ту

گردد چو ذره رقص کنان در هوای تو

Ибни ямин агар занад ин лофи зибдш

ابن یمین اگر زند این لاف زیبدش

Аз Яман онкӣ ҳаст мадоеҳи сарои ту

از یمن آنکه هست مدایح سرای تو

Кофтади зиришки тири фалак дар камон чу зоғ

کافتد زرشک تیر فلک در کمان چو زاغ

Тӯтии табъи ман чу сарояд санои ту

طوطی طبع من چو سراید ثنای تو

Шоҳо чу ман зи ҷону дилат банда гашта ам

شاها چو من ز جان و دلت بنده گشته ام

Аз ҷону дил чигуна нагӯям дуои ту

از جان و دل چگونه نگویم دعای تو

То дар ҷаҳон бақо набӯд бо фанои баҳам

تا در جهان بقا نبود با فنا بهم

Бодои фанои хасми баҳам бо бақои ту

بادا فنای خصم بهم با بقای تو