Шод бош аидл ки хуш омад бширози гирди роҳ

شاد باش ایدل که خوش آمد بشیراز گرد راه

Мужда дод аз мақдами маймуни шоҳи дайни паноҳ

مژده داد از مقدم میمون شاه دین پناه

Хусрави одили мъзолдину алднёи ҳусайн

خسرو عادل معزالدین و الدنیا حسین

Офтоби малику миллати сояи лутфи илоҳ

آفتاب ملک و ملت سایه لطف اله

Юсуфи Мисри дили аҳли хуросони зинхбр

یوسف مصر دل اهل خراسان زینخبر

Аз ҳазизи чоҳи зиллат хайма зад бар авҷи моҳ

از حضیض چاه ذلت خیمه زد بر اوج ماه

Миннати эзадро ки боз омад бимну фаррухӣ

منت ایزد را که باز آمد بیمن و فرخی

Хусравӣ каз фар ӯ бо зеб шуд дияему гоҳ

خسروی کز فر او با زیب شد دیهیم و گاه

Онкии парвин чун бенот алнъш гардад мунташир

آنکه پروین چون بنات النعش گردد منتشر

Гар кунад ногуҳ бичишам хашми сӯй ӯ нигоҳ

گر کند ناگه بچشم خشم سوی او نگاه

Вари бтбдили табоиъи раъй ӯ фармон диҳад

ور بتبدیل طبایع رأی او فرمان دهد

Коҳро бинӣ чу кӯҳу кӯҳро бинӣ чу коҳ

کاه را بینی چو کوه و کوه را بینی چو کاه

Бар шаҳи сайёрагонгар бандагӣ даъвӣ кунад

بر شه سیارگان گر بندگی دعوی کند

Қозии гардуни гирдонаши нмихўоҳди гувоҳ

قاضی گردون گردانش نمیخواهد گواه

Чун кушояди қуфли лаъл аз дарҷи гавҳар дар сухан

چون گشاید قفل لعل از درج گوهر در سخن

Аҳли донишро фурӯи бандади баён ӯ шифоа

اهل دانش را فرو بندد بیان او شفاه

Қиблаи иқбол худ донанд шоҳони ҷаҳон

قبله اقبال خود دانند شاهان جهان

Даргаашро зонсбби соинд бар хокаши ҷбоаҳ

درگهش را زانسبب سایند بر خاکش جباه

Бар рухи моҳи ду ҳафта чист хати мшкбор

بر رخ ماه دو هفته چیست خط مشکبار

Гар Уториди васф ӯ нанавишт бар рухсори моҳ

گر عطارد وصف او ننوشت بر رخسار ماه

То босалоҳи мафосиди басти калак ӯ миён

تا باصلاح مفاسد بست کلک او میان

Кас набинад дар ҷаҳони ҷузи ҳоли бади хоҳиши табоҳ

کس نبیند در جهان جز حال بد خواهش تباه

Рӯзи разми аъдои пиёдаи рух чу фарзин мениҳанд

روز رزم اعدا پیاده رخ چو فرزین مینهند

Сӯй ҳар гӯшаи зи пеши пели пайкари асби шоҳ

سوی هر گوشه ز پیش پیل پیکر اسب شاه

Шоҳ чун гирад Аннану бандагонаш дар рикоб

شاه چون گیرد عنان و بندگانش در رکاب

Хусрави сайёраи бинии гирд ӯ зи анҷуми сипоҳ

خسرو سیاره بینی گرد او ز انجم سپاه

Гар бадаст ӯ кунад дарёи ташаббуҳ дар сахо

گر بدست او کند دریا تشبه در سخا

Аҳли донишро науфтад гоҳи тмиизи иштибоҳ

اهل دانش را نیفتد گاه تمییز اشتباه

зи онкӣ дар сӯрат агар чаҳ мисли ҳам бошанд лек

ز آنکه در صورت اگر چه مثل هم باشند لیک

Одамиро боз донад оқил аз мардуми гиёҳ

آدمی را باز داند عاقل از مردم گیاه

Аз чаҳ рӯ шоҳӣ расад хуршедро бар ахтарон

از چه رو شاهی رسد خورشید را بر اختران

Хок дар гоҳ ар нбўсди бандаи вораш ҳар бгоҳ

خاک در گاه ار نبوسد بنده وارش هر بگاه

Ҳар ки чун гургин бадастон дам занад дар аҳд ӯ

هر که چون گرگین بدستان دم زند در عهد او

Зол даврон бификанад чун бежанаш дар қаъри чоҳ

زال دوران بفکند چون بیژنش در قعر چاه

Гар чаҳ сад раҳ беш молаш ёфт зу душман ва лек

گر چه صد ره بیش مالش یافت زو دشمن و لیک

Бахти бади нгзордши икраҳ ки ёбад антбоаҳ

بخت بد نگذاردش یکره که یابد انتباه

Шуд ниҳони ойинаи гардуни гардони зери занг

شد نهان آئینه گردون گردان زیر زنگ

Бас ки ҳсодш бҳсрт мекашанд аз синаи оҳ

بس که حسادش بحسرت میکشند از سینه آه

Кӣ нишинад гирди нуқсон бар камолу рттбш

کی نشیند گرد نقصان بر کمال و رتتبش

Гар з бадбахтӣ набошад ҳосид ӯро никхўоаҳ

گر ز بدبختی نباشد حاسد او را نیکخواه

Бскаҳи табъаш дӯст дорад афви ҷурм аз ҳаркасӣ

بسکه طبعش دوست دارد عفو جرم از هرکسی

Як шафоат ношунида бугзарад аз сад гуноҳ

یک شفاعت ناشنیده بگذرد از صد گناه

эй ҷўонбхтӣ ки гардун бо улувва қадар ӯ

ای جوانبختی که گردون با علو قدر او

Дид қад ӯ зи бори ғам чу перон шуд ду тоа

دید قد او ز بار غم چو پیران شد دو تاه

Ҳар ки рӯзии басти баҳри бандагӣ ӯ камар

هر که روزی بست بهر بندگی او کمر

Шоҳи анҷумро зи сар бар бояд ар хоҳад кулоҳ

شاه انجم را ز سر بر باید ار خواهد کلاه

Халқ некат шуд нигаҳдори хилоиқи лоҷарам

خلق نیکت شد نگهدار خلایق لاجرم

Холиқат медорад аз кед бадандишон нигоҳ

خالقت میدارد از کید بد اندیشان نگاه

Хшгсоли андари замон давлатат набӯд аз онк

خشگسال اندر زمان دولتت نبود از آنک

Абри чашми душманати пайваста миризд меаҳ

ابر چشم دشمنت پیوسته میریزد میاه

Хсрўои ибни яминрогар насими лутфи ту

خسروا ابن یمین را گر نسیم لطف تو

Гардад аз роҳи карами роҳати расону ранҷи коҳ

گردد از راه کرم راحت رسان و رنج کاه

Дар мдиҳт аз баландии шеър бар шеърии барад

در مدیحت از بلندی شعر بر شعری برد

То кунад муншии гардун дар хуии хиҷлати сиёҳ

تا کند منشی گردون در خوی خجلت سیاه

То бҳнгоми китобати ҳеҷ котиб дар ҷаҳон

تا بهنگام کتابت هیچ کاتب در جهان

Аз дуот ва аз қалам холӣ надорад дастгоҳ

از دوات و از قلم خالی ندارد دستگاه

Ҳар ки сар бар хат фармонат надорад чун қалам

هر که سر بر خط فرمانت ندارد چون قلم

Чашми бодо чун дуоташ чашмаи оби сиёҳ

چشم بادا چون دواتش چشمه آب سیاه