Ин манам ё раб ки бахтам пешвое ме кунад

این منم یا رب که بختم پیشوایی می‌کند

Давлати бегонаи табъам ошноӣ ме кунад

دولت بیگانه طبعم آشنایی می‌کند

Ончӣ маҳбӯбаст меҷӯяд ба ман пайвастагӣ

آنچه محبوبست می‌جوید به من پیوستگی

Ва ончии дил зу май Ромад аз ман ҷудоӣ ме кунад

و آنچه دل زو می‌رمد از من جدایی می‌کند

Дар шаби торики фикрати рағми анФи рӯзгор

در شب تاریک فکرت رغم انف روزگار

Ахтари фирӯзи рӯзам равшаноӣ ме кунад

اختر فیروز روزم روشنایی می‌کند

Бегумон аз шоми накбати растгорӣ ҳосил аст

بی‌گمان از شام نکبت رستگاری حاصل است

Ҳркрои субҳи саодат пешвое ме кунад

هرکرا صبح سعادت پیشوایی می‌کند

Магзар эй ибни ямин аз маркази тавфиқи ҳақ

مگذر ای ابن یمین از مرکز توفیق حق

Сӯии шоҳи дайни паноҳам раҳнамое ме кунад

سوی شاه دین پناهم رهنمایی می‌کند

Сарвари олами мъзи аддӣн ки хоки пой ӯ

سرور عالم معز الدین که خاک پای او

Аз шараф дар чашми ахтар тўтёиӣ ме кунад

از شرف در چشم اختر توتیایی می‌کند

Онкии рӯзи разми рмҳи мори пайкар дар кафш

آنکه روز رزم رمح مار پیکر در کفش

Чун Асо дар дасти Мӯсо аждаҳое ме кунад

چون عصا در دست موسی اژدهایی می‌کند

Дайни паноҳӣ каз наҳифи эҳтисоби адл ӯ

دین‌پناهی کز نهیب احتساب عدل او

Табъи ринди Зуҳраи майл порсое ме кунад

طبع رند زهره میل پارسایی می‌کند

Душманаш дар саф чу сифри андари ҳисоб ҳандаса аст

دشمنش در صف چو صفر اندر حساب هندسه است

Ҳеҷ на вази баҳри касрат худнамое ме кунад

هیچ نه وز بهر کثرت خودنمایی می‌کند

Ранг рӯй хасм ӯ аз хӯн дил гаштаст лаъл

رنگ روی خصم او از خون دل گشتست لعل

Теғи минорнгши онро каҳрабое ме кунад

تیغ مینارنگش آن را کهربایی می‌کند

Унфу лутфаш ҳар бад ва ҳар некро дар разму базм

عنف و لطفش هر بد و هر نیک را در رزم و بزم

Сари ҳамеи орад ба банду дил гушойӣ ме кунад

سر همی‌آرد به بند و دل‌گشایی می‌کند

Дар алоҷи хастагони санъати гардуни дун

در علاج خستگان صنعت گردون دون

Лутфи рӯҳафзоаш кор мумиёе ме кунад

لطف روح‌افزاش کار مومیایی می‌کند

Аз дили ториктар аз шоми хасмаш ҳар саҳар

از دل تاریک‌تر از شام خصمش هر سحر

Оҳи майли осмон аз танг ҷое ме кунад

آه میل آسمان از تنگ‌جایی می‌کند

Бо вуҷӯди ҷӯад ӯгар дам занад абр аз сахо

با وجود جود او گر دم زند ابر از سخا

Ҷузи ҳаё зу гар наёяд беҳаёе ме кунад

جز حیا زو گر نیاید بی‌حیایی می‌کند

Абр мехоҳад зи абри дасти файёзаши мадад

ابر می‌خواهد ز ابر دست فیاضش مدد

Ин ҳамаи зорӣу сӯз аз бенавое ме кунад

این همه زاری و سوز از بی‌نوایی می‌کند

Шаҳрёро то дарин фаррухи ҷаноби ибни ямин

شهریارا تا درین فرخ جناب ابن یمین

Бар гули мадҳат чу булбули хуш навое ме кунад

بر گل مدحت چو بلبل خوش‌نوایی می‌کند

Ақли корогоҳи нек андеш мегуяд магар

عقل کارآگاه نیک‌اندیش می‌گوید مگر

Пери гардуни моҳро мадҳат сарое ме кунад

پیر گردون ماه را مدحت‌سرایی می‌کند

Бикри фикрам гар биёбад аз қабулати зеварӣ

بکر فکرم گر بیابد از قبولت زیوری

Олимӣ гирад чу бе он дилрабое ме кунад

عالمی گیرد چو بی‌آن دلربایی می‌کند

Вар хато рафт аз бузургии хурда бар чокари мгир

ور خطا رفت از بزرگی خرده بر چاکر مگیر

Кӯ ба даъвӣ дар ҷанобат худнамое ме кунад

کو به دعوی در جنابت خودنمایی می‌کند

Пеши саррофони маънии қалб рӯйандӯд ман

پیش صرافان معنی قلب روی‌اندود من

Зон равон бошад ки лутфат кӣмёӣ ме кунад

زان روان باشد که لطفت کیمیایی می‌کند

То насими навбаҳорӣ чун з гулшан ме расад

تا نسیم نوبهاری چون ز گلشن می‌رسد

Ҳамчуи халқи ҷони физоиш ътрсоиӣ ме кунад

همچو خلق جان‌فزایش عطرسایی می‌کند

Тозаи бодои гулшани халқи хушаши конФос ӯ

تازه بادا گلشن خلق خوشش کانفاس او

Чун насими навбаҳорӣ ҷон физойӣ ме кунад

چون نسیم نوبهاری جان‌فزایی می‌کند