Тарки ман бар сатҳи маи хаттӣ мудаввар ме кашад
ترک من بر سطح مه خطی مدور میکشد
Даври бодои чашми бад алҳақ ки дар хур ме кашад
دور بادا چشم بد الحق که در خور میکشد
Май наад бар сабзаи парчини гирди гули гӯйии магар
مینهد بر سبزه پرچین گرد گل گویی مگر
Дар хами қавси қзҳи хуршед ховар ме кашад
در خم قوس قزح خورشید خاور میکشد
Хати сабзашро тавон гуфтан ки Хизр дигараст
خط سبزش را توان گفتن که خضر دیگرست
Гар Хизри оби ҳаёт аз ҳавз кавсар ме кашад
گر خضر آب حیات از حوض کوثر میکشد
То Фзолк ёфташ дар ҷамъи хубони рӯзгор
تا فذالک یافتش در جمع خوبان روزگار
Хати трқин бар изори моҳ анвар ме кашад
خط ترقین بر عذار ماه انور میکشد
Гар таби ишқи маро афсун надонад пас чаро
گر تب عشق مرا افسون نداند پس چرا
Хати тӯтии фомро бар гирд шукр ме кашад
خط طوطیفام را بر گرد شکر میکشد
Мисри дилро Юсуф Мисраст ҳарҷо ме равад
مصر دل را یوسف مصرست هرجا میرود
Бар ақаб аз ҷони сулаймони вор лашкар ме кашад
بر عقب از جان سلیمانوار لشکر میکشد
Шоми зулфи пари зи чин аз рух чу як сӯ май наад
شام زلف پر ز چین از رخ چو یک سو مینهد
Субҳи содиқи оҳи сард аз ҷону дил бар ме кашад
صبح صادق آه سرد از جان و دل بر میکشد
Мардуми чашмам ба аҳди ҳасан ӯ наққоши вор
مردم چشمم به عهد حسن او نقاشوار
Сӯрати ҳолам ба оби симу зар бар ме кашад
صورت حالم به آب سیم و زر بر میکشد
ӯ ба сад шодӣу роҳати рӯз май оради бшб
او به صد شادی و راحت روز میآرد بشب
Беғам аз ранҷӣ ки шаб то рӯз чокар ме кашад
بیغم از رنجی که شب تا روز چاکر میکشد
Хуш буд ореи ҳавои маҷлис аз анфоси авд
خوش بود آری هوای مجلس از انفاس عود
Кас набошад огаҳ аз сӯзӣ ки миҷмар ме кашад
کس نباشد آگه از سوزی که مجمر میکشد
Ишқ ӯ дар ҳуҷраи дилҳо чу биншинад бсдр
عشق او در حجره دلها چو بنشیند بصدر
Сабр агар хоҳад вагарнаи рахт бар дар ме кашад
صبر اگر خواهد وگرنه رخت بر در میکشد
Сӯрати ҷон май намояди оина аз рӯй ту
صورت جان مینماید آینه از روی تو
Шона аз мӯяши забон дар машк азФр ме кашад
شانه از مویش زبان در مشک اذفر میکشد
Ҷазаъи ман дар орзӯии лаъли гавҳарбор ӯ
جزع من در آرزوی لعل گوهربار او
Бар баёзи заврақи ёқӯт аҳмар ме кашад
بر بیاض زورق یاقوت احمر میکشد
То чаҳ ширини дона Эй будаст холаши коинчнин
تا چه شیرین دانهای بودست خالش کاینچنین
Мурғи дилҳоро ба коми зулф дилбар ме кашад
مرغ دلها را به کام زلف دلبر میکشد
Чун кунад ҷавлони нисори мақдами маймунаш ро
چون کند جولان نثار مقدم میمونش را
Мардуми чашмам ба доман дар ва гавҳар ме кашад
مردم چشمم به دامن در و گوهر میکشد
Нӯки мижгонами зи баҳри тираи дил белаъл ӯ
نوک مژگانم ز بحر تیرهدل بیلعل او
Ақд дар дар хонаи дастур кишвар ме кашад
عقد در در خانه دستور کشور میکشد
Сояи алтофи ҳақи волои ғиоси малику дайн
سایه الطاف حق والا غیاث ملک و دین
Онкии рأиши роят аз хуршед бартар ме кашад
آنکه رأیش رایت از خورشید برتر میکشد
Осифи сонии Муҳамад каз шарафи исои сифат
آصف ثانی محمد کز شرف عیسیصفت
Домани рифъат бар ин фирӯза манзар ме кашад
دامن رفعت بر این فیروزه منظر میکشد
Он Хизри тадбир кандар рубъи маскӯни адл ӯ
آن خضر تدبیر کاندر ربع مسکون عدل او
Пеши иأҷўҷи ситами сад Сикандар ме кашад
پیش یأجوج ستم سد سکندر میکشد
Ва он накӯи сират ки андари дидаи бадхоҳ ӯ
و آن نکو سیرت که اندر دیده بدخواه او
Ғунчаи пайкон май намояди бед ханҷар ме кашад
غنچه پیکان مینماید بید خنجر میکشد
Дасти қудрат аз барои бндгиш аз моҳи нав
دست قدرت از برای بندگیش از ماه نو
Ҳалқа дар гӯши сипеҳри нил пайкар ме кашад
حلقه در گوش سپهر نیل پیکر میکشد
Акси раъии анвараши коиинаҳи Искандарии сет
عکس رأی انورش کآیینه اسکندریست
Бар сипеҳри хзрўши хуршед дигар ме кашад
بر سپهر خضروش خورشید دیگر میکشد
Пеши бози ҳимматаши симурғи заррини фалак
پیش باز همتش سیمرغ زرین فلک
Охири рӯз аз шафақ дар хӯни дил пар ме кашад
آخر روز از شفق در خون دل پر میکشد
Хусрави сайёрагон аз шарми раъии анвараш
خسرو سیارگان از شرم رأی انورش
Чун арӯсони чеҳра дар зарбафт мъҷр ме кашад
چون عروسان چهره در زربفت معجر میکشد
Кард чархи чанбарии бадхоҳ ӯро дар ҷувол
کرد چرخ چنبری بدخواه او را در جوال
Вонгҳш ҳамчун расани гардан ба чанбар ме кашад
وانگهش همچون رسن گردن به چنبر میکشد
Кор бару баҳрро чун даст бар бар ме занад
کار بر و بحر را چون دست بر بر میزند
Ақл мегуяд ки баҳриро сӯй бар ме кашад
عقل میگوید که بحری را سوی بر میکشد
Вонгаҳеи муҷрӣ ҳаме гардад бароти ризқи халқ
وانگهی مجری همیگردد برات رزق خلق
Кӯ ба девони карам бар вай муқарар ме кашад
کو به دیوان کرم بر وی مقرر میکشد
Роизи қудрати зи баҳри шаҳсавори ҳимматаш
رایض قدرت ز بهر شهسوار همتش
Сабзи хинги осмонро каз замин сар ме кашад
سبز خنگ آسمان را کز زمین سر میکشد
Ром карда зери зини заррини ткоўри моҳи нав
رام کرده زیر زین زرین تکاور ماه نو
Вази мҷраҳи танги бастаи пеш ӯ дарме кашад
وز مجره تنگ بسته پیش او درمیکشد
Соҳбои онӣ ки муставфии девони фалак
صاحبا آنی که مستوفی دیوان فلک
АстФодтро ба даргоҳи ту дафтар ме кашад
استفادت را به درگاه تو دفتر میکشد
Дар саводи мадҳи ту чун хомаи ибни ямин
در سواد مدح تو چون خامه ابن یمین
Бар баёзи сафҳаи кофур анбар ме кашад
بر بیاض صفحه کافور عنبر میکشد
Фикр ӯ ғаввоси вор аз баҳри табъи дирафшон
فکر او غواصوار از بحر طبع درفشان
Бар сари бозори дониши гавҳар тар ме кашад
بر سر بازار دانش گوهر تر میکشد
Бо чунин табъӣ наме ёради баён кардани тамом
با چنین طبعی نمییارد بیان کردن تمام
Қиссаи он ғусса каз чарх ситамгар ме кашад
قصه آن غصه کز چرخ ستمگر میکشد
эй Муҳамади халқи Мӯсои кафи ту худ инсофи даҳ
ای محمد خلق موسی کف تو خود انصاف ده
Чун раво бошад ки исои бор ҳар хар ме кашад
چون روا باشد که عیسی بار هر خر میکشد
Ҳам бутаст амидогар ҳаргиз халосӣ мумкинаст
هم بتست امیدا گر هرگز خلاصی ممکنست
Ҷони моро ончӣ аз девон ахтар ме кашад
جان ما را آنچه از دیوان اختر میکشد
То арӯси зари ниқоби осмон чун модарон
تا عروس زر نقاب آسمان چون مادران
Духтарони сими танро зер чодар ме кашад
دختران سیمتن را زیر چادر میکشد
Наварӯси фазлро домоди табъати бод аз онк
نوعروس فضل را داماد طبعت باد از آنک
Муддатӣ шуд контзор чун ту шавҳар ме кашад
مدتی شد کانتظار چون تو شوهر میکشد