Шоҳи олами рӯзи кин чун қасд душман ме кунад

شاه عالم روز کین چون قصد دشمن می‌کند

Теғаш аз як тани дуу тир аз ду як тан ме кунад

تیغش از یک تن دو و تیر از دو یک تن می‌کند

Шоҳи шоҳони ҷаҳони онкў ба гурзи гоўсор

شاه شاهان جهان آنکو به گرز گاوسار

Шермардонро ба гоҳи ҳамла чун зан ме кунад

شیرمردان را به گاه حمله چون زن می‌کند

Сарвари гарданкашони султони низоми малику дайн

سرور گردنکشان سلطان نظام ملک و دین

Онкии малику дайни азуи фарш музайян ме кунад

آنکه ملک و دین ازو فرش مزین می‌کند

Об теғаш медиҳад чун хоки хасмашро ба бод

آب تیغش می‌دهد چون خاک خصمش را به باد

Ҳамчуи оташ гарчи ҳсн аз санг ва оҳан ме кунад

همچو آتش گرچه حصن از سنگ و آهن می‌کند

Рӯзи разм аз бас ки резади хӯни бадхоҳони малик

روز رزم از بس که ریزد خون بدخواهان ملک

Шоху барги сабзаро чун бех рӯин ме кунад

شاخ و برگ سبزه را چون بیخ روین می‌کند

Гар спрдорӣ буд одати адуро ҳамчуи моҳ

گر سپرداری بود عادت عدو را همچو ماه

Вар чу моҳӣ бар тани худ пӯст ҷавшан ме кунад

ور چو ماهی بر تن خود پوست جوشن می‌کند

Рӯзи кин бо вай кунад тир аз камони сахти шоҳ

روز کین با وی کند تیر از کمان سخت شاه

Онч бо баради ямонии нӯк сӯзан ме кунад

آنچ با برد یمانی نوک سوزن می‌کند

Дар дили хасмаш ки бошад хонаи торику танг

در دل خصمش که باشد خانه تاریک و تنگ

Теғи равшани гавҳараши сад гӯна равзан ме кунад

تیغ روشن گوهرش صد گونه روزن می‌کند

Синаи душман чу гандум май шикофади ханҷараш

سینه دشمن چو گندم می‌شکافد خنجرش

Вази вуҷӯдаш ҳар ҷӯии сад дона арзан ме кунад

وز وجودش هر جوی صد دانه ارزن می‌کند

Ҳарки бо хсрўпрстон май зайди гургин сифат

هرکه با خسروپرستان می‌زید گرگین‌صفت

Хашми шаҳ бар ваии ҷаҳон чун чоҳ бежан ме кунад

خشم شه بر وی جهان چون چاه بیژن می‌کند

Соилонро гоҳи базму баддилонро рӯзи разм

سائلان را گاه بزم و بددلان را روز رزم

Ҳимматаши қоруну дилгармяш Қоран ме кунад

همتش قارون و دلگرمیش قارن می‌کند

намедиҳад бе шаки Аннани мураккаби давлати зи даст

می‌دهد بی‌شک عنان مرکب دولت ز دست

Аз рикоби ъзши онкўи азм рафтан ме кунад

از رکاب عزش آنکو عزم رفتن می‌کند

Бо сархуд ҳам ба дасти худ ҳамеи оради сдоъ

با سرخود هم به دست خود همی‌آرد صداع

Аблаҳӣ каз бехи уштури хор чндн ме кунад

ابلهی کز بیخ اشتر خار چندن می‌کند

Дӯстдорашро зи лутфаши вақт шеван ҳаст сур

دوستدارش را ز لطفش وقت شیون هست سور

Душман аз унфаш ба гоҳи сур шеван ме кунад

دشمن از عنفش به گاه سور شیون می‌کند

Бод агар бӯеи зи халқаши сӯии дӯзах май барад

باد اگر بویی ز خلقش سوی دوزخ می‌برد

Гулханашро чун биҳишт аз лутф гулшан ме кунад

گلخنش را چون بهشت از لطف گلشن می‌کند

эй шаҳаншоҳӣ ки даргоҳи туро аз ҳодисот

ای شهنشاهی که درگاه ترا از حادثات

Ҳаркии бахташ раҳнамое кард мأмн ме кунад

هرکه بختش رهنمایی کرد مأمن می‌کند

Шуд мҷраҳ чун фалохани осмон аз меҳру моҳ

شد مجره چون فلاخن آسمان از مهر و ماه

Баҳри захми душманаши санг фалохан ме кунад

بهر زخم دشمنش سنگ فلاخن می‌کند

Нуктае кӯ буд махфӣ токунӯн аз сари ғайб

نکته‌ای کو بود مخفی تاکنون از سر غیب

Калаки сои онро ба оби тира равшан ме кунад

کلک‌سا آن را به آب تیره روشن می‌کند

Ҳарки мегуяд ки базмат ҳаст чун боғи Ирам

هرکه می‌گوید که بزمت هست چون باغ ارم

Гулшани фирдавсро нисбат ба гулхан ме кунад

گلشن فردوس را نسبت به گلخن می‌کند

Гар диҳад гардун ба хасмати неъматӣ ҳеҷаш магӯӣ

گر دهد گردون به خصمت نعمتی هیچش مگوی

Аз паии куштан чу мурғ ӯро мсмн ме кунад

از پی کشتن چو مرغ او را مسمن می‌کند

Шаҳрёрои хотири ибни ямин аз мадҳи ту

شهریارا خاطر ابن یمین از مدح تو

Чун фасоҳатро ба сад бурҳон мубарҳан ме кунад

چون فصاحت را به صد برهان مبرهن می‌کند

Гӯш мегардад дар асғо чун бунафшаи ҷумлаи тан

گوش می‌گردد در اصغا چون بنفشه جمله تن

Ҳаркии доими даҳ забонии ҳамчу сӯсан ме кунад

هرکه دائم ده زبانی همچو سوسن می‌کند

То ба гетии муншии гардун аз арбоби сухан

تا به گیتی منشی گردون از ارباب سخن

Ҳар якеро мансабӣ дар хур муайян ме кунад

هر یکی را منصبی در خور معین می‌کند

Мансабии бодат ки мадҳатро Уторид то абад

منصبی بادت که مدحت را عطارد تا ابد

Бар баёзи меҳру маи доим мудавван ме кунад

بر بیاض مهر و مه دائم مدون می‌کند