ё раб аз ман хабарии сӯии хуросон ки барад

یا رب از من خبری سوی خراسان که برد

Қиссаи дарди дили ман сӯии дармон ки барад

قصه درد دل من سوی درمان که برد

Сухани зарра ки гуяд бар хуршеди фалак

سخن ذره که گوید بر خورشید فلک

Нолаи булбули шайдои бглстон ки барад

ناله بلبل شیدا بگلستان که برد

Кас надонам ки расонад бар ҷонони суханам

کس ندانم که رساند بر جانان سخنم

Аз гдоӣии суханӣ бар дар султон ки барад

از گدائی سخنی بر در سلطان که برد

Зулф ӯро чу парешоне худ ҳаст тамом

زلف او را چو پریشانی خود هست تمام

Пеш ӯ номи дили зори парешон ки барад

پیش او نام دل زار پریشان که برد

Ҷони ман ташнау лаъли лаб ӯ оби ҳаёт

جان من تشنه و لعل لب او آب حیات

Ташнаи ӣиро блби чашмаи ҳайвон ки барад

تشنه ئی را بلب چشمه حیوان که برد

Юсуфаст ӯ ва ман андрғм ӯ ёқӯбам

یوسف است او و من اندرغم او یعقوبم

Сӯзи ёқӯби сӯии Юсуфи канъон ки барад

سوز یعقوب سوی یوسف کنعان که برد

Ҷон фиристод май аикош касе мибрдӣ

جان فرستاد می ایکاش کسی میبردی

Тӯҳфаи ӣии сахти ҳақири сети бҷонон ки барад

تحفه ئی سخت حقیر ست بجانان که برد

Гирами аҳволи дилами дӯсти расонад бар дӯст

گیرم احوال دلم دوست رساند بر دوست

Васфи шавқам бар он манбаи ҳайвон ки барад

وصف شوقم بر آن منبع حیوان که برد

Онгаҳ аз рӯҳи қудси ақл бхлўт пурсед

آنگه از روح قدس عقل بخلوت پرسید

Каз шарафи раҳи басӯии зрўаҳи кайвон ки барад

کز شرف ره بسوی ذروه کیوان که برد

Рӯҳи қудсии зсри ҳайрат ва дониш гуфташ

روح قدسی زسر حیرت و دانش گفتش

Осифи аҳди ямин дуваласт он ки барад

آصف عهد یمین دول است آن که برد

Онкии ҷузи дасту дил ӯ бгаҳи ҷудуи карам

آنکه جز دست و دل او بگه جودو کرم

наменадонам бҷҳони об ӣам вкон ки барад

می ندانم بجهان آب یم وکان که برد

Боризи дафтари девон вуҷӯдаст ар не

بارز دفتر دیوان وجود است ار نی

Ёди дафтар ки кунад роҳи бдиўон ки барад

یاد دفتر که کند راه بدیوان که برد

Хотир ӯ бгаҳи фикри баради роҳи бғиб

خاطر او بگه فکر برد راه بغیب

Роҳи душвори биҷузи хотираши осон ки барад

راه دشوار بجز خاطرش آسان که برد

Соҳбо чун сифати қасри мъо лӣат равад

صاحبا چون صفت قصر معا لیت رود

Номи ин торами фирӯзаи гардон ки барад

نام این طارم فیروزه گردان که برد

Шеър назд ту фиристодам въқлм мегуфт

شعر نزد تو فرستادم وعقلم میگفت

Ршҳаҳи кӯзаи сӯии лаҷаи Аммон ки барад

رشحه کوزه سوی لجه عمان که برد

Ин санои рафъи ҳмикрдм ва ақлам мегуфт

این ثنا رفع همیکردم و عقلم میگفت

Шарми бодати псрои зераи бикрмон ки барад

شرم بادت پسرا زیره بکرمان که برد

Бо ҳамаи нзрту серобии гулҳои биҳишт

با همه نضرت و سیرابی گلهای بهشت

Шохи хзрои дмни тӯҳфаи брзўон ки барад

شاخ خضرای دمن تحفه برضوان که برد

Ту сулаймонии вмни мӯраму ҷузи мӯри заъиф

تو سلیمانی ومن مورم و جز مور ضعیف

Назул пои малахӣ назд сулаймон ки барад

نزل پای ملخی نزد سلیمان که برد

Битў зиндон будамгар ҳамаи боғ Ирам аст

بیتو زندان بودم گر همه باغ ارم است

Баҳри гул гар набӯд роҳ бибастон ки барад

بهر گل گر نبود راه ببستان که برد

Худ гирифтам ман агар дар хур зиндон будам

خود گرفتم من اگر در خور زندان بودم

Муфлисиро чу ман эй хоҷаи бзндон ки барад

مفلسی را چو من ای خواجه بزندان که برد

Гар марои ҷону дили андари сари кор ту равад

گر مرا جان و دل اندر سر کار تو رود

Бо ту ?иҷону дилами номи дилу ҷон ки барад

با تو ایجان و دلم نام دل و جان که برد

Бар дуо хатм кун эй ибни ямин беш магӯӣ

بر دعا ختم کن ای ابن یمین بیش مگوی

Нутқи боқул бФсоҳт бар субҳон ки барад

نطق باقل بفصاحت بر سبحان که برد

Худ гирифтам суханат ҳаст ҳамаи саҳари ҳалол

خود گرفتم سخنت هست همه سحر حلال

Саҳари охири басӯии Мӯсои умрон ки барад

سحر آخر بسوی موسی عمران که برد

Бодат аз даври фалаки умр дар иқболи фузун

بادت از دور فلک عمر در اقبال فزون

Худ биандеш ки то роҳи бадӯрон ки барад

خود بیندیش که تا راه بدوران که برد