Офарини боди офарин эй ҳайдари ханҷари гузор

آفرین باد آفرین ای حیدر خنجر گذار

Комад аз теғи ту обии маликро бар рӯй кор

کامد از تیغ تو آبی ملک را بر روی کار

Муддатӣ бар хештан хандид хасмати ҳамчуи гул

مدتی بر خویشتن خندید خصمت همچو گل

Дасти тақдираши ниҳод аз ханҷарат ногоҳ хор

دست تقدیرش نهاد از خنجرت ناگاه خار

Дшмнонрои кори зор аз хӯбии кирдори тест

دشمنانرا کار زار از خوبی کردار تست

Винчнин омад зи мардони кори вақти корзор

وینچنین آمد ز مردان کار وقت کارزار

Мунтазир буданд халқони муддатии ин фатҳ ро

منتظر بودند خلقان مدتی این فتح را

Ҷумларо додӣ биксоъти халос аз интизор

جمله را دادی بیکساعت خلاص از انتظار

Душманат чун ҳирс ва озӣ дошт ғолиби ҳамчуи мӯр

دشمنت چون حرص و آزی داشت غالب همچو مور

Поймол даҳр шуд аз баҳри фатҳаши ҳамчуи мор

پایمال دهر شد از بهر فتحش همچو مار

Тунди боди қаҳри ту чун оташ кин барфурӯхт

تند باد قهر تو چون آتش کین برفروخت

Шуд Биҷӯш оби равон аз чашми хасми хоксор

شد بجوش آب روان از چشم خصم خاکسار

Дўстонрои гашти хандони ғунчаи дилҳо чаҳ бок

دوستانرا گشت خندان غنچه دلها چه باک

Дшмнонро дида шуд чун абри Нитсаон дар баҳор

دشمنانرا دیده شد چون ابر نیسان در بهار

То ҷаҳон будаст ва бошад номад ва ноед дигар

تا جهان بودست و باشد نامد و ناید دگر

Бар сари майдони мардӣ чун ту мардии шаҳсавор

بر سر میدان مردی چون تو مردی شهسوار

Осмон дар сояи худ ҷузи ту ҳаргиз кас надид

آسمان در سایه خود جز تو هرگز کس ندید

Кӯи ҷаҳонгирӣ ба тнҳоӣӣ кунад хуршеди вор

کو جهانگیری به تنهائی کند خورشید وار

Даври бодои чашми бад аз болу брзи паҳлавӣ

دور بادا چشم بد از بال و برز پهلوی

Коҳили оламро чу рустам ҳаст гўӣии ёдгор

کاهل عالم را چو رستم هست گوئی یادگار

Тарки разми орои гардуни гирд дор ёбад маҷол

ترک رزم آرای گردون گرد دار یابد مجال

Камтарини ҳиндӯатро чокари зи баҳри ифтихор

کمترین هندوت را چاکر ز بهر افتخار

Чун Аннани азм то бе сӯии майдони рӯзи разм

چون عنان عزم تا بی سوی میدان روز رزم

Бо ту Андами ҷузи рикобат кас набошад пойдор

با تو آندم جز رکابت کس نباشد پایدار

Гар чаҳ ҳаст обии тнки теғат вале дар пеш ӯ

گر چه هست آبی تنک تیغت ولی در پیش او

Кӯҳи оташгар буд ночиз гардад чун шарор

کوه آتش گر بود ناچیز گردد چون شرار

Бар фиканд ойини мастии ҳзми ҳушёрат чунонк

بر فکند آئین مستی حزم هشیارت چنانک

наменахоҳад раст наргис то қиёмат аз хумор

می نخواهد رست نرگس تا قیامت از خمار

Дар замони бахти бедорати зи баҳри хоби хуш

در زمان بخت بیدارت ز بهر خواب خوش

Фитнаро додаст даҳр аз боғи адлати кӯи канор

فتنه را دادست دهر از باغ عدلت کو کنار

Бо ту ҳамроҳи омадаи зи оғози фитрати чори чиз

با تو همراه آمده ز آغاز فطرت چار چیز

Ҳам саодати ҳам саховати ҳам шуҷоати ҳам виқор

هم سعادت هم سخاوت هم شجاعت هم وقار

Дар дроФшонӣу зрпошӣ хиҷолатҳо баранд

در درافشانی و زرپاشی خجالتها برند

Аз кафати боди хазон ва аз дамати боди баҳор

از کفت باد خزان و از دمت باد بهار

Дўстонро длнўозӣ кун ки ҷонбозӣ кунанд

دوستانرا دلنوازی کن که جانبازی کنند

Ошно кун бозро кӯи худ ҳмидонди шикор

آشنا کن باز را کو خود همیداند شکار

Ғами насиб душманон афтод зини пас шод бош

غم نصیب دشمنان افتاد زین پس شاد باش

То абад бо дӯстони умрӣ бъшрт мегузор

تا ابد با دوستان عمری بعشرت میگذار

Онзмони кории биёад аз бандагони хештан

آنزمان کآری بیاد از بندگان خویشتن

Чокарати ибни яминро ҳам аз эшон мешумор

چاکرت ابن یمین را هم از ایشان میشمار

Шохи умедӣ ки бехаши тозаи зи оби лутфи тест

شاخ امیدی که بیخش تازه ز آب لطف تست

зи офтоби малику миллати сояи парвардгор

ز آفتاب ملک و ملت سایه پروردگار

Соҳиби аъзами низоми аддӣн ки карда тарбият

صاحب اعظم نظام الدین که کرده تربیت

Раъй ӯро шоҳи анҷуми баҳри сяту иштиҳор

رأی او را شاه انجم بهر صیت و اشتهار

Шаҳриёри малику дайни яҳё ки дайну малик ро

شهریار ملک و دین یحیی که دین و ملک را

То бақо бошад мабодои ғайр ӯ каси шаҳриёр

تا بقا باشد مبادا غیر او کس شهریار