Ҳбзои қасрӣ ки дорад пои собити андари об

حبذا قصری که دارد پای ثابت اندر آب

Сари з рифъат баркашида то боўҷи офтоб

سر ز رفعت برکشیده تا باوج آفتاب

Офтоб аз акси ҷоми равшанаш бар равзанаш

آفتاب از عکس جام روشنش بر روزنش

Кард хуши хуши рухи ниҳон ҳатто тўорти болҳҷоб

کرد خوش خوش رخ نهان حتی توارت بالحجاب

Аз хиҷолатҳо ки меёбад зи нақши дилкашаш

از خجالت‌ها که می‌یابد ز نقش دلکشش

Рӯҳ Монӣ монад хоҳад то қиёмат дар азоб

روح مانی ماند خواهد تا قیامت در عذاب

Офарин бар дасти устодӣ ки наққошяш кард

آفرین بر دست استادی که نقاشیش کرد

Кас тавонад басти ҳаргизи зини сифати нақшӣ бар об ?

کس تواند بست هرگز زین صفت نقشی بر آب ؟

Вазъ ӯ бар толеъи собити ниҳоди устоди сунъ

وضع او بر طالع ثابت نهاد استاد صنع

То басони байт маъмураш набинад каси хароб

تا بسان بیت معمورش نبیند کس خراب

Чун вазири шаҳи нишон дар садргоҳ ӯ нишаст

چون وزیر شه نشان در صدرگاه او نشست

Остонаши халқи оламро буд ҳасани алмоб

آستانش خلق عالم را بود حسن المآب

Бар ки ӯро чгўими рост ҳавз кавсараст

بر که او را چگویم راست حوض کوثرست

Гар буд обӣ ки аз кавсар ҳаме хандад гулоб

گر بود آبی که از کوثر همی خندد گلاب

Бар канораши хишти пухта ршг ёқӯтасту лаъл

بر کنارش خشت پخته رشگ یاقوتست و لعل

Дар майонаш снгризаҳи ғайрат дар хўшоб

در میانش سنگریزه غیرت در خوشاب

Бо хирад гуфтам мақомӣ ҳаст бо зинати чунин

با خرد گفتم مقامی هست با زینت چنین

Гуфт фирдавсасту баси валлоҳи аълами болсўоб

گفت فردوس است و بس والله اعلم بالصواب

Бози пурсидам ки даравии маснади тамкин ки рост

باز پرسیدم که دروی مسند تمکین که راست

Гуфт хуш гуфтӣ змн бишинав сؤолтрои ҷавоб

گفت خوش گفتی زمن بشنو سؤالترا جواب

Осифи сонии ълоءолмлкро каз фар ӯст

آصف ثانی علاءالملک را کز فر اوست

Ин гули афшон бар мисоли боғи ҷинати мустатоб

این گل افشان بر مثال باغ جنت مستطاب

Онкии бедории бахташ чун бгитӣ сар кашад

آنکه بیداری بختش چون بگیتی سر کشد

То абади иأҷўҷи фитна дида накушояд зи хоб

تا ابد یأجوج فتنه دیده نگشاید ز خواب

Вонкаҳи азм ӯ баҳри ҷониб ки бар тобади Аннан

وانکه عزم او بهر جانب که بر تابد عنان

Барқи натавонад ки монад пеш ӯ по дар рикоб

برق نتواند که ماند پیش او پا در رکاب

Давлаташи пояндаи бодо то брғми душманон

دولتش پاینده بادا تا برغم دشمنان

Қарнҳо нӯшади дарав бо дӯстони ҷоми шароб

قرنها نوشد درو با دوستان جام شراب

Гуҳи гуҳии ҳам ҷуръае резади сӯии ибни ямин

گه گهی هم جرعه‌ای ریزد سوی ابن یمین

То шавад чокари бимни давлат ӯ комёб

تا شود چاکر بیمن دولت او کامیاب