Миннати хдиро ки пас аз ҳиҷри дайри боз

منت خدیرا که پس از هجر دیر باز

Бахти рамида рӯй бўслми ниҳоди боз

بخت رمیده روی بوصلم نهاد باز

Иқболи баҳри равнақи корам миён бибаст

اقبال بهر رونق کارم میان ببست

Давлат дар мурод биравем кушоди боз

دولت در مراد برویم گشاد باز

Чашми маро чу чашмаи хуршед нур дод

چشم مرا چو چشمه خورشید نور داد

Хоки ҷаноби ҳазрати шоҳи раҳеи навоз

خاک جناب حضرت شاه رهی نواز

Султони мъзи давлату дайни онкии сад ҳазор

سلطان معز دولت و دین آنکه صد هزار

Маҳмӯди зибдш ки буд банда чун Аёз

محمود زیبدش که بود بنده چون ایاز

Оншоаҳи шаҳи нишон ки буд номи сарварӣ

آنشاه شه نشان که بود نام سروری

Бар зот ӯ ҳақиқат ва бар дигарон муҷоз

بر ذات او حقیقت و بر دیگران مجاز

Шоҳаншаҳи замона ки аз хоки пой ӯ

شاهنشه زمانه که از خاک پای او

Созанди тоҷи сари ҳамаи шоҳони сарфароз

سازند تاج سر همه شاهان سرفراز

Даргоҳ ӯст қиблаи ҳоҷоти вазин қабл

درگاه اوست قبله حاجات وزین قبل

Монанди қибла май барадаши олимии намоз

مانند قبله می بردش عالمی نماز

Бо адл ӯ шубони аҷаби арзи онкии гург ро

با عدل او شبان عجب ارز آنکه گرگ را

Дар ҳифз гӯсфанд кунад аз саги имтиёз

در حفظ گوسفند کند از سگ امتیاز

Дар аҳд ӯ бқҳқҳаҳ хандад зи хўшдлӣ

در عهد او بقهقهه خندد ز خوشدلی

Кебеки дарӣ чу башнавад овози табли боз

کبک دری چو بشنود آواز طبل باز

Аз бими теғи ҳиндӣ ӯ дар ҷаҳон касе

از بیم تیغ هندی او در جهان کسی

Ҷузи чашм дилбарон накунад азми трктоз

جز چشم دلبران نکند عزم ترکتاز

Аз бутаи ҳўони надиҳади хасмро халос

از بوته هوان ندهد خصم را خلاص

То сари басони зари набард аз таниши бгоз

تا سر بسان زر نبرد از تنش بگاز

Аз рағбатӣ ки ҳаст дили шоҳро брзм

از رغبتی که هست دل شاه را برزم

Хандон лабаст теғашу рмҳш дар эҳтизоз

خندان لبست تیغش و رمحش در اهتزاز

Бо эҳтизозу ханда ки дар теғ ва рмҳ ӯст

با اهتزاز و خنده که در تیغ و رمح اوست

Бошад аҷали зи ҳайрати эшон дар эҳтироз

باشد اجل ز حیرت ایشان در احتراز

Шоҳо чаҳ гуяд ибни ямин аз ҷафои чарх

شاها چه گوید ابن یمین از جفای چرخ

Даврони умри кӯтаҳу шарҳи ғамами дароз

دوران عمر کوته و شرح غمم دراز

Бо ӣнҳамаи бадяш чаҳ ғам зу ки кори ман

با اینهمه بدیش چه غم زو که کار من

Охир накӯ шудаст бтўФиқи кори соз

آخر نکو شدست بتوفیق کار ساز

Шуд хусравии мураббии ман коФтоби вор

شد خسروی مربی من کآفتاب وار

Дар сояи аноят худ дорадам бисоз

در سایه عنایت خود داردم بساز

Яъне мъзи давлату миллат ки малик ро

یعنی معز دولت و ملت که ملک را

Бошад бхсрўиш чу танро бҷони ниёз

باشد بخسرویش چو تن را بجان نیاز

То вақти суру шеван аз овози созу сӯз

تا وقت سور و شیون از آواز ساز و سوز

Длро расад навозишу ҷонро буд гудоз

دلرا رسد نوازش و جانرا بود گداز

Бунгоҳи душманони вайу базми дӯстон

بنگاه دشمنان وی و بزم دوستان

Холӣ мабод икдм аз овози сӯзу соз

خالی مباد یکدم از آواز سوز و ساز