Сунбули ғолияи гаван бар гултар мишкнд

سنبل غالیه گون بر گل تر میشکند

Зулмати шом бар анвори саҳари мишкнд

ظلمت شام بر انوار سحر میشکند

Ҳар замони пистаи ширинаш ки шӯр шаҳр аст

هر زمان پسته شیرینش که شور شهر است

Ханда ӣӣ мезанаду нархи шукри мишкнд

خنده ئی میزند و نرخ شکر میشکند

Ҳар дамии ҳасани ҷаҳонгири вай аз абрӯу чашм

هر دمی حسن جهانگیر وی از ابرو و چشم

Сохтаи тиру камони қалб дигар мишкнд

ساخته تیر و کمان قلب دگر میشکند

То ман аз риштаи дандонаш сухан мегӯям

تا من از رشته دندانش سخن میگویم

Аз латофати суханами қадари гуҳари мишкнд

از لطافت سخنم قدر گهر میشکند

Мекунад бар дили ман перҳани сабри қабо

میکند بر دل من پیرهن صبر قبا

Аз сари нози каллаи гӯша чу бар мишкнд

از سر ناز کله گوشه چو بر میشکند

Носўобст ки он тарки хато бе сабабӣ

ناصوابست که آن ترک خطا بی سببی

Дили бемори ман хастаи ҷигари мишкнд

دل بیمار من خسته جگر میشکند

Аз май ишқи чунон маст шудаст ибни ямин

از می عشق چنان مست شدست ابن یمین

Ки дар хонаи маъшӯқи басари мишкнд

که در خانه معشوق بسر میشکند