Бар ман гузашти он писари шнги нӯши лаб

بر من گذشت آن پسر شنگ نوش لب

Рух дар миёни зулф чу ма дар саводи шаб

رخ در میان زلف چو مه در سواد شب

Пеши хати ҳилол вааш ва рӯй чун мааш

پیش خط هلال وش و روی چون مهش

Хуршедро надид касе анбарин салб

خورشید را ندید کسی عنبرین سلب

Бо ваии рақиби ҳамраҳу ореи чунин буд

با وی رقیب همره و آری چنین بود

Доими хумор бо май ва хораст бо рутаб

دائم خمار با می و خار است با رطب

Мерафту пой то серум аз тоби меҳр ӯ

میرفت و پای تا سرم از تاب مهر او

Месӯхт ончунонкӣ бисӯзад замаи қсб

میسوخت آنچنانکه بسوزد زمه قصب

Бо чашми оҳӯона ӯ тоб дар дилам

با چشم آهوانه او تاب در دلم

Афканду ҳамчуи шери ҳамеи сўздми зи таб

افکند و همچو شیر همی سوزدم ز تب

Даст аз ду кун шастаам эй дӯсти баҳри ту

دست از دو کون شسته ام ای دوست بهر تو

Вари зи онкӣ душманон шимуранд аинсхни аҷаб

ور ز آنکه دشمنان شمرند اینسخن عجب

Оташ биору хирмани ушшоқро бисӯз

آتش بیار و خرمن عشاق را بسوز

Котш кунад падед ки авдаст ё ҳтб

کآتش کند پدید که عود است یا حطب

Ҳар фитнаро буд сабабии шукри ҳақ дар он

هر فتنه را بود سببی شکر حق در آن

Баҳри ҳалоки ибни ямини ҳам тўӣии сабаб

بهر هلاک ابن یمین هم توئی سبب