Бидон эй мӯҳтасиби якбор дигар

بدان ای محتسب یکبار دگر

Ки ман риндӣ гирифтам боз аз сар

که من رندی گرفتم باز از سر

зи дасти моҳрўӣии ҷоми бода

ز دست ماهروئی جام باده

Ту худ доне ки чунам ҳаст дар хур

تو خود دانی که چونم هست در خور

зи васли дилбарам даврӣ Маяфкан

ز وصل دلبرم دوری میفکن

Гзирм нест то донеи зи дилбар

گزیرم نیست تا دانی ز دلبر

Ҳар онҷонӣ ки ҷононе надорад

هر آنجانی که جانانی ندارد

Буд обҳёт ӯ мукаддар

بود آبحیات او مکدر

Вале андари сафои содиқ чу субҳ аст

ولی اندر صفا صادق چو صبح است

Ки дорад нури меҳр ӯро мунаввар

که دارد نور مهر او را منور

Ту хоҳии куфри гиру хоҳи ислом

تو خواهی کفر گیر و خواه اسلام

Нахоҳам ҷузи Рахши миҳроби дигар

نخواهم جز رخش محراب دیگر

Чаҳ хуш бошад зи симини дасти соқӣ

چه خوش باشد ز سیمین دست ساقی

Май рангинтар аз ёқӯти аҳмар

می رنگین تر از یاقوت احمر

Прирўӣӣ ки нақди ибни ямин ро

پریروئی که نقد ابن یمین را

зи чашм ва лаб диҳад бодому шукр

ز چشم و لب دهد بادام و شکر