Ҳбзои нузҳати айёми баҳор

حبذا نزهت ایام بهار

Ки баради зи аҳли хиради сабру қарор

که برد ز اهل خرد صبر و قرار

Саҷъи гӯйон шуда аз завқу тараб

سجع گویان شده از ذوق و طرب

Қамарӣу фохта бар сарву чанор

قمری و فاخته بر سرو و چنار

Вақт онаст ки аз хона кунанд

وقت آنست که از خانه کنند

Бтмошои сӯии гулзори гузор

بتماشا سوی گلزار گذار

Дашт аз сабза чу дарё дар мавҷ

دشت از سبزه چو دریا در موج

Рехтаи гавҳари ъушрати бкнор

ریخته گوهر عشرت بکنار

Гавҳари ъушрат агар митлбӣ

گوهر عشرت اگر میطلبی

Гузарӣ кун сӯии он дарёи бор

گذری کن سوی آن دریا بار

Соқиои сбҳаҳ ва саҷҷода бигир

ساقیا سبحه و سجاده بگیر

Бар хумор бирав бода биор

بر خمار برو باده بیار

Нақдро дон ки набинам асарӣ

نقد را دان که نبینم اثری

Бо ту имсоли зи ояндау пор

با تو امسال ز آینده و پار

Аинҷҳон мазраъа охиратаст

اینجهان مزرعه آخرتست

Ҳар чаҳ хоҳад дилати аидўсти бакор

هر چه خواهد دلت ایدوست بکار

Дҳқнт пеша гирифт ибни ямин

دهقنت پیشه گرفت ابن یمین

То ҳам аз кишти худаш оради бор

تا هم از کشت خودش آرد بار