Омад онсрўи сеӣ бар гули нишони сунбулаш

آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلش

Шуд дилами ошуфтатар аз сунбул ӯ бар гулаш

شد دلم آشفته تر از سنبل او بر گلش

Рӯзи равшан буд гўӣӣ ҳамнишин тираи шаб

روز روشن بود گوئی همنشین تیره شب

Бар фарози таҳтаи кофури мишкӣни кокулаш

بر فراز تخته کافور مشکین کاکلش

Гар на шўридсту сўдоӣӣ чаро меафканд

گر نه شوریدست و سودائی چرا میافکند

Ҳамчуи нилӯфари сипар бар оби шохи сунбулаш

همچو نیلوفر سپر بر آب شاخ سنبلش

Мезад оби хуррамӣ бар оташи андӯҳи ман

میزد آب خرمی بر آتش اندوه من

Бар ҳавои лаълӣ ки мёФшонди наъли длдлш

بر هوا لعلی که میافشاند نعل دلدلش

Дар хумори ишқи чашмаши зи он буд доими дилам

در خمار عشق چشمش ز آن بود دایم دلم

Кончнон сармаст бинад гоҳу бега бе млш

کآنچنان سرمست بیند گاه و بیگه بی ملش

Мардуми чашмам чу хӯн афшон шавад дар ишқи ту

مردم چشمم چو خون افشان شود در عشق تو

Ҳндўӣии бинӣ ки дандон сурх кард аз танбалаш

هندوئی بینی که دندان سرخ کرد از تنبلش

Дар шиканҷи зулфи мишкӣнаши дили мискини ман

در شکنج زلف مشکینش دل مسکین من

Ҳаст чун Кебекӣ ки шаҳбозӣ кашад дар чнглш

هست چون کبکی که شهبازی کشد در چنگلش

То хаёл ӯ зи рӯу чашм ман кардӣ гузар

تا خیال او ز رو و چشم من کردی گذر

Кошкӣ аз хоби бастии мардуми чашмами пулаш

کاشکی از خواب بستی مردم چشمم پلش

Ончунон гулшан ки ӯ бар сарви симин сохта аст

آنچنان گلشن که او بر سرو سیمین ساخته است

Дар ҷаҳони ҷузи ман касе дигари нзибди булбулаш

در جهان جز من کسی دیگر نزیبد بلبلش

Булбули гулзори ҳасан ар ҳастяш ибни ямин

بلبل گلزار حسن ار هستیش ابن یمین

Пас чаро дар олам афтодаст азинсони ғулғулаш

پس چرا در عالم افتادست ازینسان غلغلش