эй қиблаи соҳибназарон рӯй чу моҳат

ای قبله صاحبنظران روی چو ماهت

Ваии фитнаи даврони қамари чашми сиёҳат

وی فتنه دوران قمر چشم سیاهت

Сад хор наад ҳасани ту хуршеди фалак ро

صد خار نهد حسن تو خورشید فلک را

Чун аз гули сероби дамади меҳри гиёҳат

چون از گل سیراب دمد مهر گیاهت

Тарсам ки нишон бар рух зебот бимонад

ترسم که نشان بر رخ زیبات بماند

Аз ғояти лутф ар кунам аз даври нигоҳат

از غایت لطف ار کنم از دور نگاهت

Узри гунаҳи шефтагони рӯзи қиёмат

عذر گنه شیفتگان روز قیامت

Равшан шавад аиҳўрўш аз рӯй чу моҳат

روشن شود ایحوروش از روی چو ماهت

Бар дарди дили ибни ямин нола гувоҳаст

بر درد دل ابن یمین ناله گواهست

Худ бар дили ман банда чаҳ ҳоҷати бгўоҳт

خود بر دل من بنده چه حاجت بگواهت

Дарди дили моро блби лаъл даво кун

درد دل ما را بلب لعل دوا کن

Дар гарданам ар бошад азин ҳеҷ гуноҳат

در گردنم ار باشد ازین هیچ گناهت

Аидл макун оҳи ситам аз вай ки надорад

ایدل مکن آه ستم از وی که ندارد

Ойинаи ҳасани бути ман тоқати оҳат

آئینه حسن بت من طاقت آهت

Гар митлбӣ аз ситамаш рӯй халосӣ

گر میطلبی از ستمش روی خلاصی

Ҷузи ҳазрати нўӣин ҷаҳон нест паноҳат

جز حضرت نوئین جهان نیست پناهت

Нўӣини фалаки мартабаи толиш ки бидорад

نوئین فلک مرتبه تالش که بدارد

Андари кнФи муъаддилати хеши нигоҳат

اندر کنف معدلت خویش نگاهت