Фархундаи толеъӣ буд онро ки ҳар пагоҳ

فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه

Каз тоб офтоб шавад бо фурӯғи моҳ

کز تاب آفتاب شود با فروغ ماه

Ояд бгўшш аз лаб мегаван ту салом

آید بگوشش از لب میگون تو سلام

Чашмаш кунад бтлъти маймуни ту нигоҳ

چشمش کند بطلعت میمون تو نگاه

Гуфтам ки бори ишқи ту ?иҷони нозанин

گفتم که بار عشق تو ایجان نازنین

Бар кӯҳ агар буд шавад аз заъфи ҳамчуи коҳ

بر کوه اگر بود شود از ضعف همچو کاه

Зон бештар ки чашмаи обҳёти ту

زان بیشتر که چشمه آبحیات تو

Гардад наҳуфта дар зулмот аз хати сиёҳ

گردد نهفته در ظلمات از خط سیاه

Бигзор то азу чу Хизр шарбатӣ хӯрам

بگذار تا ازو چو خضر شربتی خورم

Дар гардани ман ар будат ҳеҷ азин гуноҳ

در گردن من ار بودت هیچ ازین گناه

Ибни ямини зи ғамзаи масти ту трктоз

ابن یمین ز غمزه مست تو ترکتاز

Бас дӯст дорад чаҳ бномўси гоҳгоҳ

بس دوست دارد چه بناموس گاهگاه

Гӯйанд шӯхяши ҳама з онаст каш биноз

گویند شوخیش همه ز آنست کش بناز

Пайвастаи ҳоҷибон ту доранд дар паноҳ

پیوسته حاجبان تو دارند در پناه