эй ҷону ҷҳонрои зи рахти нуру нўоӣӣ

ای جان و جهانرا ز رخت نور و نوائی

Вай бар дар ҳасанати шаҳи сайёраи гдоӣӣ

وی بر در حسنت شه سیاره گدائی

Меҳрат нарасад ҷузи бадали пок ки чун субҳ

مهرت نرسد جز بدل پاک که چون صبح

Ояд нафас ӯ зи сари сидқу сФоӣӣ

آید نفس او ز سر صدق و صفائی

Нақши рахти ?имаа ки бастаст ки ҳаргиз

نقش رخت ایماه که بستست که هرگز

Накушод бзибоӣии он чеҳраи гшоӣӣ

نگشاد بزیبائی آن چهره گشائی

Бодӣ ки зи чини сари зулфин ту хезад

بادی که ز چین سر زلفین تو خیزد

Ҳамчун дами исо буд эъҷози нмоӣӣ

همچون دم عیسی بود اعجاز نمائی

Ноёфта тӯтии блби чашмаи кавсар

نایافته طوطی بلب چشمه کوثر

Чун сарви сеӣ қомат ту нашаву нмоӣӣ

چون سرو سهی قامت تو نشو و نمائی

Бо ашки ману оҳ дилам бош ки набӯд

با اشک من و آه دلم باش که نبود

Созандатар ва хуштар азин обу ҳавойӣ

سازنده تر و خوشتر ازین آب و هوائی

Моӣиму дилии оинаи кирдор казу нест

مائیم و دلی آینه کردار کزو نیست

Ҷузи сайқали алтофи хушати занги зи доӣӣ

جز صیقل الطاف خوشت زنگ ز دائی

Дар дидаи кашами серумаи сифати хок дарат ро

در دیده کشم سرمه صفت خاک درت را

Зеро ки нишонеаст бирав аз кафи поӣӣ

زیرا که نشانیست برو از کف پائی

Ҷонӣу ҷаҳони ҳеҷ аҷаб нест ?герат нест

جانی و جهان هیچ عجب نیست گرت نیست

Чун ҷону ҷаҳон бо ман длхстаҳи вФоӣӣ

چون جان و جهان با من دلخسته وفائی

Ҳам бгзрдоини зулмати шабҳои фироқат

هم بگذرداین ظلمت شبهای فراقت

Ҳам сар занад аз рӯзи висоли ту зёӣӣ

هم سر زند از روز وصال تو ضیائی

То чашм тавон дошт зи иқболи ту дардӣ

تا چشم توان داشت ز اقبال تو دردی

Ҳаргиз накунад ибни ямини майли дўоӣӣ

هرگز نکند ابن یمین میل دوائی