То ниқоб аз рӯй шаҳри орои худ бардоштӣ

تا نقاب از روی شهر آرای خود برداشتی

Сӯрати ҷон дар хаёли аҳли дили бнгоштӣ

صورت جان در خیال اهل دل بنگاشتی

Навбат шоҳӣ бизан дар малики хӯбии баҳри онк

نوبت شاهی بزن در ملک خوبی بهر آنک

Раъйати ҳасан аз замин бар осмони бФроштӣ

رأیت حسن از زمین بر آسمان بفراشتی

На худоро банда бошӣ на раияти шоҳ ро

نه خدا را بنده باشی نه رعیت شاه را

Дил ки барадии шаҳнаи ӣӣ аз ишқ худ багумоштӣ

دل که بردی شحنه ئی از عشق خود بگماشتی

зи он чаҳ симини зқни обии бад-ӣни ташнаи ҷигар

ز آن چه سیمین ذقن آبی بدین تشنه جگر

То набояд доданати зудаши бмшки анбоштӣ

تا نباید دادنت زودش بمشک انباشتی

Ғарқи хӯнам чун гул ва ҳамчун бунафшаи сӯгвор

غرق خونم چون گل و همچون بنفشه سوگوار

То ту дар гулзори ҳасани худ бунафша коштӣ

تا تو در گلزار حسن خود بنفشه کاشتی

эй сбкрўҳи ҷаҳони ин саргаронӣ то бкӣ

ای سبکروح جهان این سرگرانی تا بکی

Тоқат ҷангат надорам оштӣ кун оштӣ

طاقت جنگت ندارم آشتی کن آشتی

Гар ту бози оӣии бслҳ аз ман набинӣ ҷузи вафо

گر تو باز آئی بصلح از من نبینی جز وفا

Гар чаҳ вақти ҷанги ҷой оштӣ нагузоштӣ

گر چه وقت جنگ جای آشتی نگذاشتی

Ёди мидорӣ ки дар мастии ҳасан аз баси ғурур

یاد میداری که در مستی حسن از بس غرور

Хӯни мо мирихтӣу ҷуръа май пиндоштӣ

خون ما میریختی و جرعه می پنداشتی

Ошиқон аз нои умедии ҳамчуи зулфат дар ҳам анд

عاشقان از نا امیدی همچو زلفت در هم اند

То ту бимўҷб кам ибн ямин ингоштӣ

تا تو بیموجب کم ابن یمین انگاشتی