Моҳрўё гуҳ онаст ки рухи бнмоӣӣ

ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی

Ки бҷони омадам аз биксӣу тнҳоӣӣ

که بجان آمدم از بیکسی و تنهائی

Ту пас пардау халқии бгмон дар сари шӯр

تو پس پرده و خلقی بگمان در سر شور

То чҳо хезад агар пардаи зи рухи бгшоӣӣ

تا چها خیزد اگر پرده ز رخ بگشائی

Чашми тарконаи ту баради биғмои дили халқ

چشم ترکانه تو برد بیغما دل خلق

Чаҳ аҷаб бошад агар тарк буд иғмоӣӣ

چه عجب باشد اگر ترک بود یغمائی

Мангар аидўст дар ойина аз он митрсм

منگر ایدوست در آئینه از آن میترسم

Ки дил аз мардумаки дидаи худ брбоӣӣ

که دل از مردمک دیده خود بربائی

Мардуми дидаи ман чун рухи зебоӣ ту дид

مردم دیده من چون رخ زیبای تو دید

Нанигарад аз ту бкс то набӯд ҳар ҷоӣӣ

ننگرد از تو بکس تا نبود هر جائی

Чун бунафшаи ҳамаи гӯшам чу сухани мигўӣӣ

چون بنفشه همه گوشم چو سخن میگوئی

Ҳамчуи наргиси ҳамаи чашмам чу буруни мёӣӣ

همچو نرگس همه چشمم چو برون میائی

Дӯши зулфин турои дили бҳўс май паймӯд

دوش زلفین ترا دل بهوس می پیمود

Ақли гуфтоаш чаҳ савдоаст ки май пимоӣӣ

عقل گفتاش چه سودا است که می پیمائی

Холи мишкӣнати сўодист ки дар чашм манаст

خال مشکینت سوادیست که در چشم منست

зи онсбби чашм маро ҳаст азуи бнёӣӣ

ز آنسبب چشم مرا هست ازو بنیائی

Чун дили ибни ямин аз ту фитодаст бадарад

چون دل ابن یمین از تو فتادست بدرد

Чашм дорам ки тўоши бози давои Фрмоӣӣ

چشم دارم که تواش باز دوا فرمائی