Бар моҳ ва сарв ояд ҳар лаҳзаи сад қиёмат

بر ماه و سرو آید هر لحظه صد قیامت

зи он сарви моҳи талъату онмоаҳи сарви қомат

ز آن سرو ماه طلعت و آنماه سرو قامت

Гуфтам кунам зи Кувайти азми сафари валикин

گفتم کنم ز کویت عزم سفر ولیکن

Чун дидамат накардам ҷузи нияти иқомат

چون دیدمت نکردم جز نیت اقامت

Дар моҷарои ишқати ҷон дар миёнаи дил

در ماجرای عشقت جان در میانه دل

Дил нест нави иродати кондишд аз ғаромат

دل نیست نو ارادت کاندیشد از غرامت

Вари тарсӣ аз маломат аз ошиқӣ ҳазар кун

ور ترسی از ملامت از عاشقی حذر کن

Зеро ки рост ноед ин кор бе маломат

زیرا که راست ناید این کار بی ملامت

Дил бар ҷеффот кардам хуши зи онкӣ чун манӣ ро

دل بر جفات کردم خوش ز آنکه چون منی را

Аз чун тўӣӣ тамомаст ин лутф ва ин каромат

از چون توئی تمامست این لطف و این کرامت

Аз манзили саломати онлҳзаҳи рахт бар баст

از منزل سلامت آن لحظه رخت بر بست

Мискини дилам чу бишунид аз зери лаби саломат

مسکین دلم چو بشنید از زیر لب سلامت

Тъиири микнндм дар ишқ ва ме ндонанд

تعییر میکنندم در عشق و می ندانند

Кобн ямин надорад бар ошиқии надомат

کابن یمین ندارد بر عاشقی ندامت

Гар маст ишқ гардад онкў эмом шаҳраст

گر مست عشق گردد آنکو امام شهرست

Донам ки нангаш ояд аз мансаби имомат

دانم که ننگش آید از منصب امامت