Бар сипеҳри ҳасани рӯйиш офтобӣ дигараст

بر سپهر حسن رویش آفتابی دیگرست

Лекин аз шеъри сиёҳаш соябонӣ дигараст

لیکن از شعر سیاهش سایبانی دیگرست

Зинати хубон бгоҳ ҷилва аз зевар буд

زینت خوبان بگاه جلوه از زیور بود

Рӯй шаҳри орои ту зеб ва баҳои зевараст

روی شهر آرای تو زیب و بهای زیورست

Гуфтам орм дар даҳани ногуҳ лабат хандид ва гуфт

گفتم آرم در دهن ناگه لبت خندید و گفت

зи он нмитрсӣ ки бгдозд на охир шукраст

ز آن نمیترسی که بگدازد نه آخر شکرست

Бо хирад гуфтам ки зери сояи зулфаш рух аст

با خرد گفتم که زیر سایه زلفش رخ است

Гуфт мигўинд аммо офтобӣ дигараст

گفت میگویند اما آفتابی دیگرست

Дарди ишқаш чун ниҳон дорам ки бар рӯем зи ашк

درد عشقش چون نهان دارم که بر رویم ز اشک

Шарҳи онрои хуши хаттӣ аз сим бар сатҳ зараст

شرح آنرا خوش خطی از سیم بر سطح زرست

Бас ки ҳаст ибни яминро орзӯии васл ӯ

بس که هست ابن یمین را آرزوی وصل او

Як сухан каз рӯй маънӣ ганҷҳои гавҳараст

یک سخن کز روی معنی گنجهای گوهرست

Истиорат кард аз даргоҳи шоҳаншоҳ ва гуфт

استعارت کرد از درگاه شاهنشاه و گفت

Бози андари дили таманноӣ висол дилбараст

باز اندر دل تمنای وصال دلبرست