То бар гули сероби ту аз ғолия холӣаст

تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیست

Ҳқо ки марои тиратар аз холи ту ҳолест

حقا که مرا تیره تر از خال تو حالیست

Тғрои хами абрӯӣ мишкӣнат надорад

طغرای خم ابروی مشکینت ندارد

Магар чаҳ аз он рӯй чу хуршеди мсолист

مه گر چه از آن روی چو خورشید مثالیست

Дар боғи латофати қад чун сарви равонат

در باغ لطافت قد چون سرو روانت

Чашми бади азуи даври барӯманди нҳолист

چشم بد ازو دور برومند نهالیست

Миҳроб диласт он хами абрӯат ки гўӣӣ

محراب دلست آن خم ابروت که گوئی

Аз ғолия бар пайкари хуршеди ҳлолист

از غالیه بر پیکر خورشید هلالیست

Бар дидаи раҳи хоби фурӯи басти хаёлат

بر دیده ره خواب فرو بست خیالت

Неи неи ғалатами битўи маро хоб хаёлӣаст

نی نی غلطم بیتو مرا خواب خیالیست

Гар тан шавадам хоки зи ҳиҷронат чаҳ бокаст

گر تن شودم خاک ز هجرانت چه باکست

Чун ҷони маро ҳар нафасӣ бо ту всолист

چون جان مرا هر نفسی با تو وصالیست

Савдои висоли ту зи сари ибни ямин ро

سودای وصال تو ز سر ابن یمین را

Берун наравадгар чаҳ ки савдои мҳолист

بیرون نرود گر چه که سودای محالیست