Рӯй зебои ту ороиш ҳар анҷуман аст

روی زیبای تو آرایش هر انجمن است

Лаъли ширини ту шӯри дил ҳар мард ва зан аст

لعل شیرین تو شور دل هر مرد و زن است

Холи мишкӣни ту бар оризи хўршидўшт

خال مشکین تو بر عارض خورشیدوشت

Нуқтаи анбари нав бар варақ Настаран аст

نقطه عنبر نو بر ورق نسترن است

Бар баёзи рухи ту хати сияҳи боқии бод

بر بیاض رخ تو خط سیه باقی باد

Кони саводии сет казу равшании чашм ман аст

کان سوادی‌ست کزو روشنی چشم من است

ё раби он дар хўшобасту биногваш чу сим

یا رب آن در خوشاب است و بناگوش چو سیم

ё Суҳайли Ямани андар бар моҳ хутан аст

یا سهیل یمن اندر بر ماه ختن است

Ҳаст дар васфи даҳонати суханами танги маҷол

هست در وصف دهانت سخنم تنگ مجال

Он даҳани худ ки ту дорӣ чаҳ маҷол сухан аст

آن دهن خود که تو داری چه مجال سخن است

Неши занбӯри асал бар гул сероб расед

نیش زنبور عسل بر گل سیراب رسید

Нӯш биниҳод дар ӯу асал акнӯн даҳан аст

نوش بنهاد در او و عسل اکنون دهن است

Ҳамчуи сояи паии хуршеди рахт чун наравад

همچو سایه پی خورشید رخت چون نرود

Дил ки дар гарданаш аз зулфи ту мишкӣн расан аст

دل که در گردنش از زلف تو مشکین رسن است

Бишикаст дили бечораи куҷо дар нигарад

بشکست دل بیچاره کجا در نگرد

Зулфи мишкӣнат ки сар то ба қадам пуршикан аст

زلف مشکینت که سر تا به قدم پرشکن است

Юсуфи ҳасанӣу ёқӯби сифати ибни ямин

یوسف حسنی و یعقوب صفت ابن یمین

Дар фироқи рухи ту сокини байт алҳзн аст

در فراق رخ تو ساکن بیت الحزن است