Ҳаргиз аз ёд нахоҳад шуданами суҳбати дӯст

هرگز از یاد نخواهد شدنم صحبت دوست

Кӣ фаромӯш шавад чун ҳама ҳастӣ ман ӯст

کی فراموش شود چون همه هستی من اوست

Бе сеӣ сарву самани сои ту ?иҷони ҷаҳон

بی سهی سرو و سمن سای تو ایجان جهان

Ҳамчуи авроқи дилами хӯни ҷигари ту бар туаст

همچو اوراق دلم خون جگر تو بر توست

То бирафтӣ з барам дар назарами қомати ту

تا برفتی ز برم در نظرم قامت تو

Рост монанди сеӣ сарви равон бар лаб ҷӯаст

راست مانند سهی سرو روان بر لب جوست

Нафасии васли турои ман бҷҳонӣ надаҳум

نفسی وصل ترا من بجهانی ندهم

Ки қаноат накунанд аҳли дил аз мағзи бпўст

که قناعت نکنند اهل دل از مغز بپوست

Гар кашад меҳри рахт бар дили ман теғ равост

گر کشد مهر رخت بر دل من تیغ رواست

Ҳар бадӣ каз тараф дӯст расад ҷумла накӯаст

هر بدی کز طرف دوست رسد جمله نکوست

Ҷони бкоми дили душмани надиҳад пас Чехияанд

جان بکام دل دشمن ندهد پس چکند

Онҷгри сӯхтаи ӣӣ каш нарасад даст бадваст

آنجگر سوخته ئی کش نرسد دست بدوست

На бком аз ту чунин давр фитод ибни ямин

نه بکام از تو چنین دور فتاد ابن یمین

Чаҳ кунад даври фалакро чу ситами одат ва хуаст

چه کند دور فلک را چو ستم عادت و خوست