ё раби ин пистаи ширин чаҳ шукр гуфтораст

یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست

Ва он чаҳ шакласту шамоил чаҳ қад ва рафтораст

و آن چه شکل است و شمایل چه قد و رفتارست

Зуҳра шуд моҳи шаби чордаҳро ҳалқа бигӯаш

زهره شد ماه شب چارده را حلقه بگوش

ё баннои гӯш чу симу гуҳари шҳўорст

یا بنا گوش چو سیم و گهر شهوارست

Бскаҳ дар пои гул аз ҳасрат ӯ хори шикаст

بسکه در پای گل از حسرت او خار شکست

То бидид онкии гули ориз ӯ бе хораст

تا بدید آنکه گل عارض او بی خارست

ӯст каз зулфу Рахши гулшани ҷонрои ҳамаи сол

اوست کز زلف و رخش گلشن جانرا همه سال

Сунбули ғолияи буи ва варақ гулнораст

سنبل غالیه بوی و ورق گلنارست

Пистаро аз ҳасади ғунчаи хандонаши длист

پسته را از حسد غنچه خندانش دلیست

Нимаи ӣии хӯн ва дигар нима азу зангораст

نیمه ئی خون و دگر نیمه ازو زنگارست

Наргисаши хӯн дилам хӯрд ва азу нест дареғ

نرگسش خون دلم خورد و ازو نیست دریغ

Шарбаташ чун надаҳум хосса чунин бемораст

شربتش چون ندهم خاصه چنین بیمارست

Дил наёрам ки нигаҳдорам аз он ҷони ҷаҳон

دل نیارم که نگهدارم از آن جان جهان

зи онкии пайвастаи дилам дар паии он дилдор аст

ز آنکه پیوسته دلم در پی آن دلدار است

Ҳар ки дар сӯрат ӯ бингараду ҷони надиҳад

هر که در صورت او بنگرد و جان ندهد

Одамӣ нест яқини сӯрат бар девораст

آدمی نیست یقین صورت بر دیوارست

Дар ҷаҳони зи ибни ямини васфи лабаш ҳар ки шунид

در جهان ز ابن یمین وصف لبش هر که شنید

Офарин кард бар ӯ гуфт шукр гуфтор аст

آفرین کرد بر او گفت شکر گفتار است