Андам ки марои фурқати он лаъибати чин буд

آندم که مرا فرقت آن لعبت چین بود

Аз ғояти талхӣ чу дами бозпасин буд

از غایت تلخی چو دم بازپسین بود

Ёди лабу дандон чу лаълу гуҳар ӯ

یاد لب و دندان چو لعل و گهر او

Мекардаму ҷуз ъам садаф дар смин буд

میکردم و جز عم صدف در ثمین بود

Он аҳд куҷо рафт ки аз зулф чу шомаш

آن عهد کجا رفت که از زلف چو شامش

Знҷиркшони ин дил девона бичин буд

زنجیرکشان این دل دیوانه بچین بود

Гар зи онкӣ фаромӯш шуд онсрўи сеӣ ро

گر ز آنکه فراموش شد آنسرو سهی را

Каши ибни ямин аз ҳамаи ушшоқи камӣн буд

کش ابن یمین از همه عشاق کمین بود

Аз ёд нарафт ибни яминро ки чу соя

از یاد نرفت ابن یمین را که چو سایه

Андари паии он шамсаи хубони замин буд

اندر پی آن شمسه خوبان زمین بود

Хуррами шаби васлаш ки маро то саҳар аз шом

خرم شب وصلش که مرا تا سحر از شام

Маҳтоби бнзораҳи он рӯйу ҷабин буд

مهتاب بنظاره آن روی و جبین بود

Имрӯзи чунон гашт ки гўӣии ҳамаи умр

امروز چنان گشت که گوئی همه عمر

Бо сӯхтаи меҳри худ он моҳи бкин буд

با سوخته مهر خود آن ماه بکین بود

Рафтем бнзораҳи рухсор чу моҳаш

رفتیم بنظاره رخسار چو ماهش

Каз ҳар ду ҷаҳони ҳосили ушшоқи ҳамин буд

کز هر دو جهان حاصل عشاق همین بود

Абрӯии камони пайкараш аз ғамзаи хадангӣ

ابروی کمان پیکرش از غمزه خدنگی

Зад бар ҷигари хаста ки онро ибни ямин буд

زد بر جگر خسته که آن را ابن یمین بود