Хдоӣӣ ки бунёд ҳастят ро

خدائی که بنیاد هستیت را

Бурузи азали андари афканди хишт

بروز ازل اندر افکند خشت

Гули пайкаратро чиҳил бомдод

گل پیکرت را چهل بامداد

Бадасти худ аз роҳи ҳикмати сиришт

بدست خود از راه حکمت سرشت

Қаламро бифармуд то бар сарат

قلم را بفرمود تا بر سرت

Ҳамаи бўдниҳо якояк навишт

همه بودنیها یکایک نوشت

Нзибд ки гуяд турои рӯзи ҳашар

نزیبد که گوید ترا روز حشر

Ки ин кор хубаст ва он кори зишт

که این کار خوبست و آن کار زشت

Надорад тамаъи растани шохи авд

ندارد طمع رستن شاخ عود

Ҳар онкас ки бехи шутури хори кишт

هر آنکس که بیخ شتر خار کشت

Чу аз хати фурмонаши берун на анд

چو از خط فرمانش بیرون نه اند

Чаҳ асҳоби масҷид чаҳ аҳли кунишат

چه اصحاب مسجد چه اهل کنشت

Хирадро шигифт ояд аз адл ӯ

خرد را شگفت آید از عدل او

Ки аинро диҳад дӯзахи анрои биҳишт

که اینرا دهد دوزخ انرا بهشت