Бирав аидўст мапиндор ки андари ҳамаи умр

برو ایدوست مپندار که اندر همه عمر

Аз хату шеъри турои ҳеҷ гиреҳ бигушоед

از خط و شعر ترا هیچ گره بگشاید

Шеър ва хат нест матоъӣ ки баҳои орад

شعر و خط نیست متاعی که بهائی آرد

Бо ту гӯям ки чаро то аҷабат нанамояд

با تو گویم که چرا تا عجبت ننماید

Мустафо аз ҳамаи кас буд бидон қодиртар

مصطفی از همه کس بود بدان قادرتر

Кину онро ба бенон ва ба баён ороед

کین و آنرا به بنان و به بیان آراید

Лек он ҳар ду писандидаи райш чу набӯд

لیک آن هر دو پسندیده رایش چو نبود

Нангаш омад ки бидон даст ва даҳан олоед

ننگش آمد که بدان دست و دهن آلاید

Гар ту аз уммати аўӣӣ чаҳ рӯй роҳи хилоф

گر تو از امت اوئی چه روی راه خلاف

Бар магарад аз раҳаш ар малики ду кунат бояд

بر مگرد از رهش ار ملک دو کونت باید