Марои дӯстии кӯ ки бо душманам

مرا دوستی کو که با دشمنم

Бигӯед ки ин нуктаи майдори ёд

بگوید که این نکته میدار یاد

Ки гар додат иқболи даври фалак

که گر دادت اقبال دور فلک

Вари идбори азуи баҳра мо фитод

ور ادبار ازو بهره ما فتاد

Сипос аз худои ҷаҳони офарин

سپاس از خدای جهان آفرین

Ки ҳар шом омад пас аз бомдод

که هر شام آمد پس از بامداد

Аз удабоаду иқболи мо ва шумо

از ادباد و اقبال ما و شما

Сипеҳр барин дод рӯзии ббод

سپهر برین داد روزی بباد

Чу хоҳад гузаштани ҳамон ва ҳамин

چو خواهد گذشتن همان و همین

Чаро ғам хӯрам ман чаҳ бошӣ ту шод

چرا غم خورم من چه باشی تو شاد