Карими давлату дайни сарвари замону замин

کریم دولت و دین سرور زمان و زمین

Тўӣӣ ки мисли ту гетӣ надид довари хеш

توئی که مثل تو گیتی ندید داور خویش

Сазад ки хусрави сайёрагони зи баҳри шараф

سزد که خسرو سیارگان ز بهر شرف

зи хокпои шариф ту созад афсари хеш

ز خاکپای شریف تو سازد افسر خویش

Арӯси мамлакати андари замони ҷилва гарӣ

عروس مملکت اندر زمان جلوه گری

Кунад зи гавҳари теғу синонати зевари хеш

کند ز گوهر تیغ و سنانت زیور خویش

Манам ки дар гуҳи мадҳати забони хуши суханам

منم که در گه مدحت زبان خوش سخنم

Кунад зи теғи блорки падеди гавҳари хеш

کند ز تیغ بلارک پدید گوهر خویش

Паноҳи аҳли ҳунар чун ҷаноби тест чаҳ шуд

پناه اهل هنر چون جناب تست چه شد

Ки ёдамӣ накунӣ аз ғуломи камтари хеш

که یادمی نکنی از غلام کمتر خویش

Ман ар ниёему лутфат нхўондм бошам

من ار نیایم و لطفت نخواندم باشم

Чунонкӣ оем варонеи бънФм аз дар хеш

چنانکه آیم ورانی بعنفم از در خویش

Куҷост он карами табъ ва он саховати нафас

کجاست آن کرم طبع و آن سخاوت نفس

Ки зоти пок туро сохтанд мазҳари хеш

که ذات پاک ترا ساختند مظهر خویش

зи васлашон чу хилоиқ мурод ёфт чаҳ шуд

ز وصلشان چو خلایق مراد یافت چه شد

Ки чеҳраи шан бнмоӣӣ бичишам чокари хеш

که چهره شان بنمائی بچشم چاکر خویش

Чаро басему зарами тарбияти нФрмоӣӣ

چرا بسیم و زرم تربیت نفرمائی

Чароам халъат фахри напӯшӣ аз бар хеш

چرام خلعت فاخر نپوشی از بر خویش

Ки ҳар ки банда ӯ зар буд бозодӣ

که هر که بنده او زر بود بازادی

Ҳаме диҳад зи сари илми гӯнаи зари хеш

همی دهد ز سر علم گونه زر خویش

Ҷаҳони бкоми ту бодо ва бошад аз паии онк

جهان بکام تو بادا و باشد از پی آنک

Ҷҳо надид ҷаҳондори ҷузи ту дархури хеш

جها ندید جهاندار جز تو درخور خویش