Ки мебарад суханӣ аз забони ибни ямин

که میبرد سخنی از زبان ابن یمین

Бдонҷноб ки иқболи зибдши фаррош

بدانجناب که اقبال زیبدش فراش

Хуҷаста дар гуҳи шоҳаншаҳи замину замон

خجسته در گه شاهنشه زمین و زمان

Ки ҳаст бар дар ӯ шоҳи анҷум аз ӯ бош

که هست بر در او شاه انجم از او باش

Сутӯдаи хусрави аФоқи тоҷи давлату дайн

ستوده خسرو افاق تاج دولت و دین

Ки бодтои бобдбри сарири малики бақоаш

که بادتا بابدبر سریر ملک بقاش

Бурузи разм буд теғаши оби оташбор

بروز رزم بود تیغش آب آتشبار

Бгоҳ базм буд калакаши абр гавҳар бош

بگاه بزم بود کلکش ابر گوهر باش

Бигӯед ар чаҳ ки даври фалак бкомм нест

بگوید ار چه که دور فلک بکامم نیست

Вале чаҳ бокам азу ҳар чаҳ ҳаст гўмибош

ولی چه باکم ازو هر چه هست گومیباش

Бдўлти ту барин остон ҳамеша маро

بدولت تو برین آستان همیشه مرا

Мураттабасту муҳайё ҳамеша ваҷҳи маош

مرتبست و مهیا همیشه وجه معاش

Сипеҳр низ тафовути нмикнди чандон

سپهر نیز تفاوت نمیکند چندان

Агар бслҳ буд бо ман ар кунад пархош

اگر بصلح بود با من ار کند پرخاش

Вале бахона раҳо кардаам ятемӣ чанд

ولی بخانه رها کرده ام یتیمی چند

Заъифу биҳду бимр чу донаи хашхош

ضعیف و بیحد و بیمر چو دانه خشخاش

Агар чаҳ аҳл салоҳанд ҷумла лек зи фақр

اگر چه اهل صلاح اند جمله لیک ز فقر

Шуданд бе сарви сомон чу мардуми қлош

شدند بی سرو سامان چو مردم قلاش

Фитодаанд клҳми алӣу сами ҷоиъ

فتاده اند کلحم علی و صم جایع

На ҳеҷ сомиту нотиқ на ҳеҷ нақду қумош

نه هیچ صامت و ناطق نه هیچ نقد و قماش

Манам ҳаволаи гуҳи ризқи анзъиФӣ чанд

منم حواله گه رزق انضعیفی چند

Ки коши нистмӣ ва чаҳ суди гуфтани кош

که کاش نیستمی و چه سود گفتن کاش

зи бинўоӣии эшон чу ёд меИрам

ز بینوائی ایشان چو یاد میارم

Ҳаме расад бадали ман ҳазор гӯнаи харош

همی رسد بدل من هزار گونه خراش

БлтФи шомилат эй шоҳи бандаро дар ёб

بلطف شاملت ای شاه بنده را در یاب

Ки то наҳуфтаи ниёзӣ ман нагардад фош

که تا نهفته نیازی من نگردد فاش