Хирадами роҳ қаноат бинмуд аз сари лутф

خردم راه قناعت بنمود از سر لطف

Ҷуз бар онроа ки ӯ гуфт қадам наниҳодам

جز بر آنراه که او گفت قدم ننهادم

Манам он об қаноат зада бар оташи ҳирс

منم آن آب قناعت زده بر آتش حرص

Ки саросари караи хоки намояди бодам

که سراسر کره خاک نماید بادم

Шуд чу Тифлони дилам аз меҳнати шогирдии сайр

شد چو طفلان دلم از محنت شاگردی سیر

зи онзмони боз ки пер хирадаст устодам

ز آنزمان باز که پیر خردست استادم

Холиқамро шудаам ходим аз ихлоси чунон

خالقم را شده ام خادم از اخلاص چنان

Ки зи махдумӣ махлуқ наёяд ёдам

که ز مخدومی مخلوق نیاید یادم

наменахоҳам шудан аз кӯии қаноати берун

می نخواهم شدن از کوی قناعت بیرون

Сайли ифлосгар аз бен бикунади бунёдам

سیل افلاس گر از بن بکند بنیادم

Мебарад ибни яминами раҳи хурсандии пеш

میبرد ابن یمینم ره خرسندی پیش

Ду се рўзикаҳи дарин дайри хароби ободам

دو سه روزیکه درین دیر خراب آبادم

Набӯд суҳбати ширини писарон бе шурӣ

نبود صحبت شیرین پسران بی شوری

Зинсбб кӯҳ нишин бар сифати Фарҳодам

زینسبب کوه نشین بر صفت فرهادم