Даии муъарриф ба пеши осифи аҳд

دی معرف به پیش آصف عهد

Хонд фаслии сутӯда киу ма

خواند فصلی ستوده که و مه

Тамаъи хом ӯ бар онаш дошт

طمع خام او بر آنش داشت

Ки магар пухта кард нони фара

که مگر پخته کرد نان فره

Хоҷаро худ даҳани бтҳсинш

خواجه را خود دهن بتحسینش

Ҳамчуи сӯфор буд пар аз зиҳ

همچو سوفار بود پر از زه

Гуфт ногуҳи муъарриф эй хоҷа

گفت ناگه معرف ای خواجه

Сбҳаҳи офарини зи дасти буна

سبحه آفرین ز دست بنه

Гуҳи гуҳӣ низ мекун эҳсонӣ

گه گهی نیز میکن احسانی

Гарчи таҳсинат ҳаст зи эҳсон ба

گرچه تحسینت هست ز احسان به

з онкӣ дерӣаст то мисл зада анд

ز آنکه دیریست تا مثل زده اند

Нашавад бузи бгдгдии фарбеҳ

نشود بز بگدگدی فربه