Ин қитъаро ибни ямин дар ҷавоби қитъае ки шоирии Эраҷи номи фиристодау фатвоӣ ӯро дар май хӯрдан пас аз ифтор дар моҳи рамазони пурсида ба ҳамон вазну қофияи сурӯдаи мисраи аввали қитъаи Эраҷ инаст : хдоигони фасеҳони даҳри ибни ямин
این قطعه را ابن یمین در جواب قطعهای که شاعری ایرج نام فرستاده و فتوای او را در می خوردن پس از افطار در ماه رمضان پرسیده به همان وزن و قافیه سروده مصرع اول قطعه ایرج این است: خدایگان فصیحان دهر ابن یمین
Сарои фозили даҳри Эраҷ эй ки дар ҳамаи фан
سرا فاضل دهر ایرج ای که در همه فن
Ба сони мардуми яке фани касяти ҳамто на
به سان مردم یکی فن کسیت همتا نه
Ба назд банда расед аз ту қитъае ки ба лутф
به نزد بنده رسید از تو قطعهای که به لطف
Надонам оби ҳаёти ончунон буд ё на
ندانم آب حیات آنچنان بود یا نه
Суол карда латифонаи нуктае ки маро
سوال کرده لطیفانه نکتهای که مرا
Ҷавоби рости навиштани зи оммаи ёро на
جواب راست نوشتن ز عامه یارا نه
Агарчӣ заҳмат диқасту ранҷи истисқо
اگرچه زحمت دق است و رنج استسقا
Валек бар ҳама танҳост бар ту танҳо на
ولیک بر همه تنهاست بر تو تنها نه
зи бими омма дар ин ма чу бода натавон хӯрд
ز بیم عامه در این مه چو باده نتوان خورد
Давои ин ду марази ҳеҷ ҷузи мудоро на
دوای این دو مرض هیچ جز مدارا نه