Азизӣ маро гуфт бар гӯ чаҳ ҳоласт

عزیزی مرا گفت بر گو چه حالست

Ки танҳо басар мебарӣ рӯзгорӣ

که تنها بسر میبری روزگاری

На рӯзати бмҷлс дар ояд ҳарифӣ

نه روزت بمجلس در آید حریفی

На шаб дар шабистон буд ғмгсорӣ

نه شب در شبستان بود غمگساری

Бадв гуфтам эй нозанини ёри мушфиқ

بدو گفتم ای نازنین یار مشفق

Азин раҳ манеҳ бар дили хеши борӣ

ازین ره منه بر دل خویش باری

Мусоҳиб набояд магари баҳри роҳат

مصاحب نباید مگر بهر راحت

Чу зу ранҷ ёбӣ наёяд бакорӣ

چو زو رنج یابی نیاید بکاری

Гирифтам гул ва мл шуданд аҳли олам

گرفتم گل و مل شدند اهل عالم

з ман бишинав авсофи ин ҳар ду борӣ

ز من بشنو اوصاف این هر دو باری

Муҷарраб шудаст ин ки бории саранҷом

مجرب شدست این که باری سرانجام

зи гули захми хорӣ ва аз мли хуморӣ

ز گل زخم خاری و از مل خماری

Марои сояи ҳамсоя алҳақ тамом аст

مرا سایه همسایه الحق تمام است

Гарм дар ҷаҳон ногузираст ёрӣ

گرم در جهان ناگزیرست یاری

Ки аз ман бшодӣу ғам бар нагардад

که از من بشادی و غم بر نگردد

Нахезад миёни ман ва ӯ ғуборӣ

نخیزد میان من و او غباری

Ҷҳонро касегар бғрболи безад

جهانرا کسی گر بغربال بیزد

Басар бар наёяд чу ӯ рози дорӣ

بسر بر نیاید چو او راز داری

Чу ибни ямини завқ ӣнҳол донист

چو ابن یمین ذوق اینحال دانست

Гирифт аз миёни хилоиқи канорӣ

گرفت از میان خلایق کناری