Манам онкас ки дар ашъори ъзбм

منم آنکس که در اشعار عذبم

Наёбади ҳеҷ тоъни ҷои таънӣ

نیابد هیچ طاعن جای طعنی

Агар мамдуҳ ёбам мадҳ гӯям

اگر ممدوح یابم مدح گویم

Сазои офарин аз лафзу маънӣ

سزای آفرین از لفظ و معنی

Ҳамоно достон бостонаст

همانا داستان باستانست

Ки вақте ҳотамӣ будасту маънӣ

که وقتی حاتمی بودست و معنی

Дарин айёми бории ин бузургон

درین ایام باری این بزرگان

Наянд алои сазои таъну лаънӣ

نیند الا سزای طعن و لعنی

Фалакро дӯш мегуфтам ки мо ро

فلک را دوش میگفتم که ما را

Биҷузи осоишӣ аз ту тамаъи не

بجز آسایشی از تو طمع نی

Фалак чун аинсхн бишунид гуфто

فلک چون اینسخن بشنید گفتا

Бирав ибни ямин хуб бош яъне

برو ابن یمین خب باش یعنی