Вази онҷои сӯии атфолам гузар кун

وز آنجا سوی اطفالم گذر کن

Ъзизонрои зи ҳоли ман хбркн

عزیزانرا ز حال من خبرکن

Муҳамадро бипурс аз ман фаровон

محمد را بپرس از من فراوان

Ҳасанро ҳам бабр дар гир чун ҷон

حسن را هم ببر در گیر چون جان

Бигӯ бо ҳар ду нури дидаи ман

بگو با هر دو نور دیده من

Ки ҳастанд аз азизии рӯҳ дар тан

که هستند از عزیزی روح در تن

Ки рӯзӣ бе шумо солисти мо ро

که روزی بی شما سالیست ما را

Чу холи дилбарони ҳолести мо ро

چو خال دلبران حالیست ما را

Дигар хӯрду бузургиро ки бинӣ

دگر خورد و بزرگی را که بینی

Ки бошад нисбати аишонро ба бинӣ

که باشد نسبت ایشانرا به بینی

Якоякро бсди ашФоқ ва сад ноз

یکایک را بصد اشفاق و صد ناز

Бабр дар гири танг ва нек бинавоз

ببر در گیر تنگ و نیک بنواز

Пас онгаҳ ҷумларо бинишон ва баргӯӣ

پس آنگه جمله را بنشان و برگوی

зи баҳри хотирам эй боди хушбӯӣ

ز بهر خاطرم ای باد خوشبوی

Ки дар ғурбати маро то чанд монед

که در غربت مرا تا چند مانید

Баҳамат бо хуросонами расонид

بهمت با خراسانم رسانید

Худоёи ҷумларо дар исмати худ

خدایا جمله را در عصمت خود

Нигаҳдор аз балои мардуми бад

نگهدار از بلای مردم بد

зи ҳиҷрати ҳафтсад буду чл ва як

ز هجرت هفتصد بود و چل و یک

Ки андари рӯзгори неки андак

که اندر روزگار نیک اندک

Ман ин номаи расонидам ба охир

من این نامه رسانیدم به آخر

БтўФиқи худои фарди қодир

بتوفیق خدای فرد قادر

бад-инсон кори нома кас нагуфтаст

بدینسان کار نامه کس نگفتست

Дар ин баҳр чун ман кас насуфтаст

در این بحر چون من کس نسفتست

Бигуфтам то азин пас рӯзгорӣ

بگفتم تا ازین پس روزگاری

з ман монад бадӯрони ёдгорӣ

ز من ماند بدوران یادگاری

Гумон дорам ки ҳрки ин нома хонд

گمان دارم که هرک این نامه خواند

Нафасро бар дуоӣ хайр ронад

نفس را بر دعای خیر راند

Ман ар боқӣ набошам саҳл бошад

من ار باقی نباشم سهل باشد

Бимонад онк чун ман аҳл бошад

بماند آنک چون من اهل باشد

Дар аиндми кини дуои ибн ямин гуфт

در ایندم کین دعا ابن یمین گفت

Бсдқи омини зи паии рӯҳ аломин гуфт

بصدق آمین ز پی روح الامین گفت