То дилам шуд ба хами зулфи расои ту асир

تا دلم شد به خم زلف رسای تو اسیر

Бозуии ақл маро кард ҷунун дар занҷир

بازوی عقل مرا کرد جنون در زنجیر

Карда оҳӯии диламро ба ?хитои тани ман

کرده آهوی دلم را به خطای تن من

Дар Нитсаатон мижаи шери нигоҳати нахҷӣр

در نیستان مژه شیر نگاهت نخجیر

Аз паии сайди ман аз туррау абрӯӣу мижа

از پی صید من از طرّه و ابروی و مژه

Гуҳи камандоварӣу гоҳи камон гоҳе тир

گه کمند آوری و گاه کمان گاهی تیر

Снмо ! снгдло ! сару қад ! симбро !

صنما! سنگدلا! سر و قد! سیمبرا!

Нест бозичаи чунин ишқи марои саҳли мгир

نیست بازیچه چنین عشق مرا سهل مگیر

Ман худ ин фол задам то ки бидидам рухи ту

من خود این فال زدم تا که بدیدم رخ تو

Кохрти салтанат ҳасан шавад оламгир

کاخرت سلطنت حسن شود عالمگیر

Гар зи абрӯӣу мижаи тир ва камон баргирӣ

گر ز ابروی و مژه تیر و کمان برگیری

Ба яке лаҳза кунӣ малики ҷаҳонро тасхир

به یکی لحظه کنی ملک جهان را تسخیر

Бо ғами ишқи ту дар айни ҷавонии перам

با غم عشق تو در عین جوانی پیرم

Ҳамчу ман кист ки дар айни ҷавонӣ шудаи пер

همچو من کیست که در عین جوانی شده پیر

Ҳолиё то ки туро даст диҳад бо ман маст

حالیا تا که تو را دست دهد با من مست

Бодаи паймоӣу қадаҳи нӯшу з май соғари гир

باده پیمای و قدح نوش و ز می ساغر گیر

Ки ба гӯши дил ман гуфт сурӯшии имрӯз

که به گوش دل من گفت سروشی امروز

Рӯзи ҷашни асадуллоҳ буду иди ғадир

روز جشن اسدالله بود و عید غدیر

Андарин рӯз ба фармӯда ӣ яздон , Аҳмад

اندرین روز به فرموده ی یزدان، احمد

Кард султони Наҷафро ба ҳамаи халқи амир

کرد سلطان نجف را به همه خلق امیر

Кист султони Наҷафи шери худованди алӣ

کیست سلطان نجف شیر خداوند علی

Ки набии рости трозндаҳ ӣ дияему сарир

که نبی راست طرازنده ی دیهیم و سریر

Онкӣ чун эзади додар алӣамасту ҳаким

آنکه چون ایزد دادار علیم است و حکیم

Онкӣ чун Аҳмади мухтор бширасту нзир

آنکه چون احمد مختار بشیر است و نذیر

Ҷилва ӣ шоҳиди ғайби онкӣ буд бешаку риб

جلوه ی شاهد غیب آنکه بود بی شک و ریب

Аз ниҳони рози дили халқи ҷаҳони ҷумлаи хабир

از نهان راز دل خلق جهان جمله خبیر

Он амӣрӣ ки набӯдаш зи пас пайғамбар

آن امیری که نبودش ز پس پیغمبر

Ҳамчуи зоти аҳадят на ъдил ва на назир

همچو ذات احدیت نه عدیل و نه نظیر

Ҷузе аз дафтар васфаш натавонанд нигошт

جزیی از دفتر وصفش نتوانند نگاشت

Гар фалак сафҳа шавад аҳли самовоти дабир

گر فلک صفحه شود اهل سماوات دبیر

Ҷома ӣ холиқӣу кисвати махлуқят

جامه ی خالقی و کسوت مخلوقیّت

Он ба болоаши тавили ин ба қадаш буд қсир

آن به بالاش طویل این به قدش بود قصیر

Чу зари биғш хуршед шавад поки айёр

چو زر بیغش خورشید شود پاک عیار

Миси қалбӣ ки бибинад зи влоиши эксир

مس قلبی که ببیند ز ولایش اکسیر

Тўтё гар кашад аз хок дар шоҳ ба чашм

توتیا گر کشد از خاک در شاه به چشم

Мӯр дар чоҳ бибинад ба шаби тира , зрир

مور در چاه ببیند به شب تیره، ضریر

Аҳмад ар шамс вуҷӯдаст алӣ чун қамар аст

احمد ار شمس وجود است علی چون قمر است

Дар сипеҳри шарафи ин ҳар ду надорад назир

در سپهر شرف این هر دو ندارد نظیر

Ин клФ бар рухи моҳи фалакӣ доне чист ?

این کلف بر رخ ماه فلکی دانی چیست؟

Латма зад ғайрати райш ба рухи бадари мунир

لطمه زد غیرت رایش به رخ بدر منیر

Узрхоҳи ҳама ӣ аҳли гунаҳ гар шавад ӯ

عذرخواه همه ی اهل گنه گر شود او

Чаҳ кунад бори худо гар нашавад узр пазир

چه کند بار خدا گر نشود عذر پذیر

эй сифоти аҳадят шуда аз дасти ту фош

ای صفات احدیت شده از دست تو فاش

Ки ҳалимӣу карӣмӣу самиъӣу басир

که حلیمیّ و کریمیّ و سمیعیّ و بصیر

Дасти тадбири ту чун теғи برارد на аҷаб

دست تدبیر تو چون تیغ برآرد نه عجب

Сипар андозад агар дар бар теғаши тақдир

سپر اندازد اگر در بر تیغش تقدیر

Куфр бо меҳри ту зон дайн ки на бо меҳри ту ба

کفر با مهر تو زان دین که نه با مهر تو بِه

Балки ҷузи меҳри ту динӣ накунад каси тасвир

بلکه جز مهر تو دینی نکند کس تصویر

Додхоҳ омадаам бар дарат аз ҷаври сипеҳр

دادخواه آمده ام بر درت از جور سپهر

эй ғании ҳамчу худованд бидиҳ дод фақир

ای غنی همچو خداوند بده داد فقیر

Арз ҳоҷат натавон кард ба даргоҳат аз онк

عرض حاجت نتوان کرد به درگاهت از آنک

Ҳама ӣ аҳли ҷаҳонро туе огаҳи зи замир

همه ی اهل جهان را تویی آگه ز ضمیر

Дасти дасти ту буд зи онкии туе дасти худоӣ

دست دست تو بود ز آنکه تویی دست خدای

Зиндаи фармойу бимирон ва бибахшоӣ ва бигир

زنده فرمای و بمیران و ببخشای و بگیر

Лиззати меҳри туам кӣ равад аз дил ки маро

لذت مهر توام کی رود از دل که مرا

Бо дили омехтаи меҳри ту чу шукр бо шер

با دل آمیخته مهر تو چو شکّر با شیر

Зон ба малики суханами гашти лақаби илҳомӣ

زان به ملک سخنم گشت لقب الهامی

Ки марои мадҳи ту илҳом шуд аз ҳии қадир

که مرا مدح تو الهام شد از حی قدیر

То рух боғ шавад ҳамчуи тбрхўн ба баҳор

تا رخ باغ شود همچو طبرخون به بهار

То шавад чеҳра ӣ гулзор ба даии ма чу зрир

تا شود چهره ی گلزار به دی مه چو زریر

Ёру бадхоҳи туро чун саҳару шом буд

یار و بدخواه تو را چون سحر و شام بود

Ду рухи омўдаҳ ба кофуру брондўдаҳ ба қӣр

دو رخ آموده به کافور و براندوده به قیر