Ба моҳии сияҳи барадами шабу рӯзи ранҷ
به ماهی سیه بردم شب و روز رنج
Ба гавҳари брокндми ин турфаи ганҷ
به گوهر برآکندم این طرفه گنج
Бидон шева ӣ нав ки худ хостам
بدان شیوه ی نو که خود خواستم
Ман ин номвар нома оростам
من این نامور نامه آراستم
Азидўни ҳаме то гуҳи бостон
ازیدون همی تا گه باستان
бад-инсон напардохт каси достон
بدینسان نپرداخت کس داستان
Чу парвонаи зондишаҳҳо сӯхтам
چو پروانه زاندیشه ها سوختم
Каз аинсон чароғӣ барафрӯхтам
کز اینسان چراغی برافروختم
Чароғӣ ба гетӣ фиканда фурӯғ
چراغی به گیتی فکنده فروغ
Надидаи Рахши тирагӣ аз дурӯғ
ندیده رخش تیرگی از دروغ
Дарахшндаи ин ахтари тобнок
درخشنده این اختر تابناک
Шуд аз ёрии чордаҳи нўрпок
شد از یاری چارده نورپاک
Ба вижаи худованди шоҳаншаҳон
به ویژه خداوند شاهنشهان
Гузин кори фармони малики ҷаҳон
گزین کار فرمان ملک جهان
Трозндаҳ ӣ тахтгоҳи вуҷӯд
طرازنده ی تختگاه وجود
Дар дарҷи дайни гавҳари кони ҷӯад
در درج دین گوهر کان جود
Гузидаи тании ҷони покон даров
گزیده تنی جان پاکان دراو
Ҳамаи дайн ва дод ниёкон даров
همه دین و داد نیاکان دراو
Смини гавҳари қулзуми сармадӣ
ثمین گوهر قلزم سرمدی
Бузурги ояти мусҳафи Аҳмадӣ ( с )
بزرگ آیت مصحف احمدی(ص)
Нигаҳбони дайни ғоиби дудмон
نگهبان دین غایب دودمان
Ҷҳонбони худованди асру замон
جهانبان خداوند عصر و زمان
Пас аз офаринанда ӣ ҳар чаҳ ҳаст
پس از آفریننده ی هر چه هست
Ҳамаи офариниши варои зери даст
همه آفرینش ورا زیر دست
Ҳамаи ранҷу оромишу сўку сур
همه رنج و آرامش و سوک و سور
Баландӣу пастӣу сустӣу зӯр
بلندی و پستی و سستی و زور
Тавонои ҷисму фару хирад
توانایی جسم و فر و خرد
Ҳамаи ончӣ бар мо ҳаме бугзарад
همه آنچه بر ما همی بگذرد
Азуӣаст ва ӯ даст боз худост
ازوی است و او دست باز خداست
Ба ҳар кас диҳад ончӣ ӯро сазост
به هر کس دهد آنچه او را سزاست
Ҳам аз бахшишу фазл ва эҳсон ӯст
هم از بخشش و فضل و احسان اوست
Гар ин ҷонФзои номаи нағз ва накӯаст
گر این جانفزا نامه نغز و نکوست
Азуи хезад ин гуфта сар то ба бен
ازو خیزد این گفته سر تا به بن
Кӣам ман каз аинсон сароем сухан
کی ام من کز اینسان سرایم سخن
Яке нотавон бандаам тираи рӯз
یکی ناتوان بنده ام تیره روز
Тиҳии мағз аз дониши длФрўз
تهی مغز از دانش دلفروز
Равони тира аз ранҷу хотири табоҳ
روان تیره از رنج و خاطر تباه
Рухи бахт , торику ахтари сиёҳ
رخ بخت، تاریک و اختر سیاه
Надида ба ҷузи ғами зи гашти сипеҳр
ندیده به جز غم ز گشت سپهر
Натобида хуршед бар ман ба меҳр
نتابیده خورشید بر من به مهر
Гирифтору пои банди муштии аёл
گرفتار و پا بند مشتی عیال
Зании нотавони кӯдакони хурдсол
زنی ناتوان کودکان خردسال
Ба рӯзии онони фурӯи мондаи сахт
به روزی آنان فرو مانده سخت
На нон ва на пӯшиш на бистар на рахт
نه نان و نه پوشش نه بستر نه رخت
На ганҷу зару мол ва на хоста
نه گنج و زر و مال و نه خواسته
На банга на асбобии ороста
نه بنگه نه اسبابی آراسته
Биҷузи лутфи ҳақам ба ҳар субҳу шом
بجز لطف حقم به هر صبح و شام
Набад аз ҷаҳону ҷаҳони хоҳи ком
نبد از جهان و جهان خواه کام
Чунин табъ кӣ бо сухан ошност ?
چنین طبع کی با سخن آشناست؟
Сутӯдаи сухан гуфтанаш кимиёст
ستوده سخن گفتنش کیمیاست
Чунин неру аз бахшиши шаҳи шинос
چنین نیرو از بخشش شه شناس
Мароин шоҳро бод аз мо сипос
مراین شاه را باد از ما سپاس
Тавоноиаш ро баи кори шигифт
توانایی اش رابه کار شگفت
Зкори ман андоза бояд гирифт
زکار من اندازه باید گرفت
Равони ҷаҳони бархе ҷонаши бод
روان جهان برخی جانش باد
Дуруди фаровони зиздонши бод
درود فراوان زیزدانش باد
Худомон ба ваии ошнои дҳод
خدامان به وی آشنایی دهاد
Агар нест моли ҷаҳон худ мабод
اگر نیست مال جهان خود مباد
Ҷаҳонроу ранҷи варои боди гир
جهان را و رنج ورا باد گیر
Равонро зондишаҳи озоди гир
روان را زاندیشه آزاد گیر
Ғаму шодии ин сарои сипанҷ
غم و شادی این سرای سپنج
Напояд басии хотир худ маранҷ
نپاید بسی خاطر خود مرنج
Сипеҳр ар дамӣ брмродт нагашт
سپهر ار دمی برمرادت نگشت
Чу мебугзарад бояд аз ваии гузашт
چو می بگذرد باید از وی گذشت
Бидон кӯш андари бркрдгор
بدان کوش اندر برکردگار
Сабки бори обӣ ба рӯзи шумор
سبک بار آبی به روز شمار
Раҳи пешвоёни дайни пеши гир
ره پیشوایان دین پیش گیر
Ҳамеи мадҳашони пеша ӣ хеши гир
همی مدحشان پیشه ی خویش گیر
Ки ҳастанд брникии омӯзгор
که هستند برنیکی آموزگار
Бадии ро ба назд худои хостор
بدی رابه نزد خدا خواستار
Кунунгар бимонам фурӯзам чароғ
کنون گر بمانم فروزم چراغ
зи дувуми хиёбони ин нағзи боғ
ز دوم خیابان این نغز باغ
Ба илҳомӣ эй кирдигори ҷаҳон
به الهامی ای کردگار جهان
Дротмоми ин номаи бхшои тавон
دراتمام این نامه بخشا توان
Ҳар онч аз ту хоҳад ҳамонаш бубахш
هر آنچ از تو خواهد همانش ببخش
Саодат ба ҳар ду ҷаҳонаш бубахш
سعادت به هر دو جهانش ببخش
Ба лафз саодат намудем тамом
به لفظ سعادت نمودم تمام
Ман ин нома ӣ нағзро вассалом
من این نامه ی نغز را والسلام
Ба алмоси фикр ар гуҳар суфта ам
به الماس فکر ار گهر سفته ام
Ҳама ишқ гуяд на ман гуфта ам
همه عشق گوید نه من گفته ام