Чу корФризаҳ бипардохтанд
چو کارفریضه بپرداختند
Ҳам андари замони соз раҳ сохтанд
هم اندر زمان ساز ره ساختند
Ба ҳамроҳашони ҳури равшани равон
به همراهشان حر روشن روان
Аннани брънон бо сипаҳи шдрўон
عنان برعنان با سپه شدروان
Ба нимаи раҳ аз Кӯфаи мардии савор
به نیمه ره از کوفه مردی سوار
Биёмад брҳри фаррухи табор
بیامد برحر فرخ تبار
Яке нома додаш зобни зиёд
یکی نامه دادش زابن زیاد
Саросари пари азмкри вкину фасод
سراسر پر ازمکر وکین و فساد
Сипаҳдори ҳур чун гушӯд ва бихонад
سپهدار حر چون گشود و بخواند
Ба кӯфии саворони чунин роз ронад
به کوفی سواران چنین راز راند
Ки эй ҷангҷуёни новирди хоҳ
که ای جنگجویان ناورد خواه
Ба дороӣ Ясриб бабандед роҳ
به دارای یثرب ببندید راه
Нмонид зидр шавад раҳсипор
نمانید زیدر شود رهسپار
Ки инаст фармони Фрмонгзор
که این است فرمان فرمانگزار
Ба фармони ҳури лашгари кӣнаи хоҳ
به فرمان حر لشگر کینه خواه
Гирифтанд бар раҳбари хеши роҳ
گرفتند بر رهبر خویش راه
Чу ин дид доноӣ роз наҳуфт
چو این دید دانای راز نهفت
Сипаҳдори ҳурро ба бархонад ва гуфт :
سپهدار حر را به برخواند و گفت:
Ба дилхоҳи ту эй яли рзмхўоаҳ
به دلخواه تو ای یل رزمخواه
Равонами бад-ӣни роҳ бо ин сипоҳ
روانم بدین راه با این سپاه
Ҳамоно гузаштии зоймони хеш
همانا گذشتی زایمان خویش
Ки баргаштии азъҳду паймони хеш
که برگشتی ازعهد و پیمان خویش
Чунин посух оварад он сарфароз
چنین پاسخ آورد آن سرفراز
Ки пӯшида набӯд зтўи ҳеҷ роз
که پوشیده نبود زتو هیچ راز
Ба фармони фармондиҳ ӣ хештан
به فرمان فرمانده ی خویشتن
Чинн бастаам роҳи бршоаҳи ман
چینن بسته ام راه برشاه من
Наёрам зи фармони мейри шарир
نیارم ز فرمان میر شریر
Гузашт эй худованди брмни мгир
گذشت ای خداوند برمن مگیر
Чу ин гуфт аспаҳбуди номҷўӣ
چو این گفت اسپهبد نامجوی
Шҳншаҳ ба ёрони худкард рӯй
شهنشه به یاران خودکرد روی
Яке хутба чунон ки мехост хонд
یکی خطبه چونان که می خواست خواند
Ба яздони фаровон ситоиш баранд
به یزدان فراوان ستایش براند
Дар он хутбаи гуфто ба ёрони хеш
در آن خطبه گفتا به یاران خویش
Ки эй роди мардони Фрхнаҳи кеш
که ای راد مردان فرخنه کیش
Намонад касе ҷовдони дараҷаон
نماند کسی جاودان درجهان
Ба ҷузи довари ошкору ниҳон
به جز داور آشکار و نهان
Мрошўқи дидори ҷададу табор
مراشوق دیدار جدد و تبار
Буруни бардаи якбораи аздсти кор
برون برده یکباره ازدست کار
Бигӯям шуморо кунун бармало
بگویم شما را کنون برملا
Ки ман куштаи гирдам ба дашти бало
که من کشته گردم به دشت بلا
Касе кӯ ба ман ҳаст ҳамроҳу ёр
کسی کو به من هست همراه و یار
Маров низ чун ман шавад куштаи зор
مراو نیز چون من شود کشته زار
Кунун ҳар ки хоҳад азин бум ва бар
کنون هر که خواهد ازین بوم و بر
Шавад сӯии бунгоҳи худ рҳспр
شود سوی بنگاه خود رهسپر
Ҳронкс май ишқ нӯшида аст
هرآنکس می عشق نوشیده است
Зҷону ҷаҳони чашм пӯшида аст
زجان و جهان چشم پوشیده است
зи рози муҳаббат хабар ёфта аст
ز راز محبت خبر یافته است
Фурӯғи яқини брдлш тофта аст
فروغ یقین بردلش تافته است
Бимонад ба ҷо то ба майдони ишқ
بماند به جا تا به میدان عشق
Сар ӯ шавад гӯии чавгони ишқ
سر او شود گوی چوگان عشق
Зшаҳ чун зуҳайри ибни қини ин шнФт
زشه چون زهیر ابن قین این شنفت
Замин азсршўқ бӯсед ва гуфт
زمین ازسرشوق بوسید و گفت
Ки шоҳои ҳамаи ҷони нисори тўоим
که شاها همه جان نثار توایم
Ба ҳар корхдмтгзори тўоим
به هر کارخدمتگزار توایم
Агар фии алмисли тобмонди ҷаҳон
اگر فی المثل تابماند جهان
Бимонем мо дар ҷаҳони ҷовдон
بمانیم ما در جهان جاودان
Абои зевару гавҳару тахту тоҷ
ابا زیور و گوهر و تخت و تاج
зи шоҳон гетӣ ситонем боҷ
ز شاهان گیتی ستانیم باج
Ба роҳи ту мурдан ба аз тоҷу тахт
به راه تو مردن به از تاج و تخت
Шуморем эй шоҳи пирӯзи бахт
شماریم ای شاه پیروز بخت
Зтнмони бҳл то бадаранд пӯст
زتنمان بهل تا بدرند پوست
Ки аз зиндагӣмон ҳамин орзӯаст
که از زندگیمان همین آرزوست
Буд бе ту морои риёзи Наим
بود بی تو مارا ریاض نعیم
Равони сӯзтар – азҳмими ҷҳим
روان سوزتر – ازحمیم جحیم
Дами азгФтаҳ чун басти он сарафроз
دم ازگفته چون بست آن سرافراز
Ҳилоли бен нофеъ сухан кард соз
هلال بن نافع سخن کرد ساز
Ки шоҳо бидон кирдигори ҷаҳон
که شاها بدان کردگار جهان
Ки моро падедор кард азнҳон
که ما را پدیدار کرد ازنهان
Набошад ба ҷузи ростии роҳи мо
نباشد به جز راستی راه ما
Бидонадяш ту ҳаст бадхоҳи мо
بداندیش تو هست بدخواه ما
Надорем парвоеи азҷони хеш
نداریم پروایی ازجان خویش
Нигарадем аз ин раҳ ки дорем пеш
نگردیم از این ره که داریم پیش
Ту доне ки ҷуз ҷонмон нест чиз
تو دانی که جز جانمان نیست چیز
Ки онро ба пой ту резем низ
که آنرا به پای تو ریزیم نیز
Ту ҷовиди мон эй тавон ҳама
تو جاوید مان ای توان همه
Ки қурбонӣ туаст ҷони ҳама
که قربانی توست جان همه
Чу ин гуфта пардохт он покзод
چو این گفته پرداخت آن پاکزاد
Брири хзир инчунин кард ёд
بریر خضیر اینچنین کرد یاد
Ки шоҳои бзргои бад-ӣни хуби кор
که شاها بزرگا بدین خوب کار
Ниҳодааст миннат ба мо кирдигор
نهاده است منت به ما کردگار
Барои ҳамин кормони офарид
برای همین کارمان آفرید
зи сартосар офариниш гузид
ز سرتاسر آفرینش گزید
Барои ҳамин модари покзод
برای همین مادر پاکزاد
Бпрўрду дрмҳдмони ширдод
بپرورد و درمهدمان شیرداد
Ки дарпеш рӯй ту биҷон шавем
که درپیش روی تو بیجان شویم
Ҳамаи зиндаи азўсл ҷонон шавем
همه زنده ازوصل جانان شویم
На танҳо ба ишқат зҷон бигузарем
نه تنها به عشقت زجان بگذریم
Буд ҳарчӣ ҷузи дӯст зон бигузарем
بود هرچه جز دوست زان بگذریم
Чунинаст ойинро ҳи наҷот
چنین است آیین را ه نجات
Ки азхўди бимирӣ ва ё бе ҳаёт
که ازخود بمیری و یا بی حیات
Шҳншаҳ чу зингўнаҳи зоишони шунӯд
شهنشه چو زینگونه زایشان شنود
Фиристод бурҷони ҳаряки дуруд
فرستاد برجان هریک درود
Ғубори ғами азҷон ҳар тани стрд
غبار غم ازجان هر تن سترد
Вазони пас сӯии Карбалои раҳи супурд
وزان پس سوی کربلا ره سپرد
Яке нома бинвишт он шаҳриёр
یکی نامه بنوشت آن شهریار
Ба назд бузургони Кӯфаи диёр
به نزد بزرگان کوفه دیار
Ки ман бо ҳарими расӯл ( с ) худоӣ
که من با حریم رسول(ص) خدای
Раседем дрўои даии нинавоӣ
رسیدیم دروا دی نینوای
Касе кӯи маро бо шуд азмҳри ёр
کسی کو مرا با شد ازمهر یار
Шавад зии сафи Карбалои раҳсипор
شود زی صف کربلا رهسپار
Зкори худ он қавмро огаҳӣ
زکار خود آن قوم را آگهی
Чу дод он худованди гоҳи маӣ
چو داد آن خداوند گاه مهی
Нўндӣ бихонаду бадв нома дод
نوندی بخواند و بدو نامه داد
Фиристода бигирифт ва шуд ҳамчуи бод
فرستاده بگرفت و شد همچو باد
Ки ногоҳ азсўии Кӯфа чу барқ
که ناگاه ازسوی کوفه چو برق
Биёмад саворӣ ба пӯлод - ғарқ
بیامد سواری به پولاد- غرق