Чу гаштанди лухтии ҳамеи раҳсипор
چو گشتند لختی همی رهسپار
Ба қаср мақотил кушоданд бор
به قصر مقاتل گشادند بار
Сипаҳи баҳри роҳат фурӯд омаданд
سپه بهر راحت فرود آمدند
Саропарда ӣ шоҳро бар заданд
سراپرده ی شاه را بر زدند
Чўшаҳи гашти осӯдаи азрнҷи роҳ
چوشه گشت آسوده ازرنج راه
Яке хайма дид андари он ҷойгоҳ
یکی خیمه دید اندر آن جایگاه
Ба даҳлез ӯ найзае устувор
به دهلیز او نیزه ای استوار
Вдигри яке бора ӣ роҳвор
ودیگر یکی باره ی راهوار
Пажӯҳиш намӯд аз худованди он
پژوهش نمود از خداوند آن
Яке гуфт бо он шаҳи Комрон
یکی گفت با آن شه کامران
Худованди ин хайма Абдуллоҳ аст
خداوند این خیمه عبدالله است
Ки худ ноба ҳанҷор ва дўрозраҳ аст
که خود نابه هنجار و دورازره است
Бади андеш мардӣаст ҷъФии нажод
بد اندیش مردی است جعفی نژاد
Кажӣ бошадаш пешаи зиштии ниҳод
کژی باشدش پیشه زشتی نهاد
Нўндӣ фиристод шаҳи сӯии ӯй
نوندی فرستاد شه سوی اوی
Чу омад ситамкори нопокхўӣ
چو آمد ستمکار ناپاکخوی
Бифармуд шаҳ : эй ки дррўзгор
بفرمود شه:ای که درروزگار
Набӯдаи туро ҷузи гунаҳи ҳеҷ кор
نبوده تو را جز گنه هیچ کار
Биё тавба кун зон фаровони гуноҳ
بیا توبه کن زان فراوان گناه
Паии ёрӣ ман бипаймоӣ роҳ
پی یاری من بپیمای راه
Ки аз нор дӯзах Раҳонам ту ро
که از نار دوزخ رهانم تو را
Сӯии боғи минӯи кшонми ту ро
سوی باغ مینو کشانم تو را
Чунин посух оварад баргаштаи бахт
چنین پاسخ آورد برگشته بخت
Ба шоҳи фалаки маснади арши тахт
به شاه فلک مسند عرش تخت
Кигар ман хдиўо дар ин доварӣ
که گر من خدیوا در این داوری
Туро ҳамраҳеи созаму ёварӣ
تو را همرهی سازم و یاوری
Нахустин касе кӯ шавад куштаи зор
نخستین کسی کو شود کشته زار
Манам дрдўи равияи сафи корзор
منم دردو رویه صف کارزار
Яке теғ дорам шудаи озмӯн
یکی تیغ دارم شده آزمون
Басии рехтаи рӯзи пайкори хӯн
بسی ریخته روز پیکار خون
Ва дигари яке асби заррини лагом
و دیگر یکی اسب زرین لگام
Сияҳи чашму хорои саму тези гом
سیه چشم و خارا سم و تیز گام
Барон аз пай ҳар ки бишитофтам
برآن از پی هر که بشتافتم
Саранҷом ҳар ҷо ки бад ёфтам
سرانجام هر جا که بد یافتم
Вагар хасмӣ аз паии марои тохтӣ
وگر خصمی از پی مرا تاختی
Зосиби онам раҳои сохтӣ
زآسیب آنم رها ساختی
Ҳамон теғ ва он бора ӣ боди пой
همان تیغ و آن باره ی باد پای
Туро бахшам эй довари раҳнамоӣ
تو را بخشم ای داور رهنمای
Ба ҷуз ин наёяд змни ҳеҷ кор
به جز این نیاید زمن هیچ کار
Змн беш изоин чашми ёрии мадор
زمن بیش ازاین چشم یاری مدار
Чу бишунид ин довар бе ҳам?ил
چو بشنید این داور بی همال
Рух хеш бартофт азони бадсигол
رخ خویش برتافت ازآن بدسگال
Бадв гуфт : беҳуда кам гӯии боз
بدو گفت: بیهوده کم گوی باز
Ки бо теғ ва асбат надорам ниёз
که با تیغ و اسبت ندارم نیاز
Мроосбу теғи набӣ ( с ) вълӣ ( ъ )
مرااسب و تیغ نبی (ص)وعلی (ع)
Ба кор ояду бозуии пари дилӣ
به کار آید و بازوی پر دلی
Ба ёрии худ хўондмти токаи ҷон
به یاری خود خواندمت تاکه جان
Раҳосозӣ аз чанги аҳрӣманон
رها سازی از چنگ اهریمنان
Вагарна ба ёрии яздони пок
وگرنه به یاری یزدان پاک
Надорам збии ёрии хеши бок
ندارم زبی یاری خویش باک
Пас акнӯн дарини сарзамини дираммон
پس اکنون دراین سرزمین درممان
Ба зӯдии азин ҷойгаҳи шӯи чмон
به زودی ازین جایگه شو چمان
Ки гар бишинавӣ нола ва зорӣ ам
که گر بشنوی ناله و زاری ام
Набозӣ сари хеш дар ёрӣ ам
نبازی سر خویش در یاری ام
Ту ронзди аҳрӣмани тираи рой
تو رانزد اهریمن تیره رای
Ба дӯзах диҳад эзади поки ҷой
به دوزخ دهد ایزد پاک جای
Бад-ӣни гӯна чун шаҳи сухани созгшт
بدین گونه چون شه سخن سازگشت
Бдохтр ба харгоҳи худ бозгашт
بداختر به خرگاه خود بازگشت
Чу ӯ рафту шом сияҳ шуд падед
چو او رفت و شام سیه شد پدید
Ҳаме буд шаҳ то сипеда дамид
همی بود شه تا سپیده دمید
Ба ҳамроҳи фархундаи ёрони намоз
به همراه فرخنده یاران نماز
Биоварад брдргаҳ бе ниёз
بیاورد بردرگه بی نیاز