Аз он шуд пиёдаи шаҳи ҳақи параст
از آن شد پیاده شه حق پرست
Ба зин дигар бораи ?гий бар нишаст
به زین دگر باره گی بر نشست
Чунин то ба шаш асбро шуд савор
چنین تا به شش اسب را شد سوار
Нагаштанд зон шаш яке раҳсипор
نگشتند زان شش یکی رهسپار
Чу ин дид шоҳи паямбари нажод
چو این دید شاه پیمبر نژاد
Ба ёрони фархунда овоз дод
به یاران فرخنده آواز داد
Ки ин булъаҷаби ҷойро чист ном ?
که این بوالعجب جای را چیست نام؟
Яке дод посухи чунин бо эмом
یکی داد پاسخ چنین با امام
Буд ғозрёти ин сарзамин
بود غاضریات این سرزمین
Каз он бора ӣ шоҳ шуд саҳмгин
کز آن باره ی شاه شد سهمگین
Бифармуд фарзанди хайри албшр
بفرمود فرزند خیر البشر
Ки ин даштро ҳаст ном дигар
که این دشت را هست نام دگر
Баровард гӯянда чун неи наво
برآورد گوینده چون نی نوا
Ки бошад дигар ном ӯ нинаво
که باشد دگر نام او نینوا
БдўгФти сибти расӯл ( с ) амин
بدوگفت سبط رسول (ص) امین
Ки ном дигар ӯ ҳаст шотии алФрот
که نام دگر او هست شاطی الفرات
Шаҳи рози дони бози гуфтои бадв
شه راز دان باز گفتا بدو
Гараш номи дигар буд бозгу
گرش نام دیگر بود بازگو
Ҳам ӯ гуфт : эй шоҳи аҳли вло
هم او گفت:ای شاه اهل ولا
Буд номи ин сарзамини Карбало
بود نام این سرزمین کربلا
Шаҳаншоҳ фармуд агар Карбало аст
شهنشاه فرمود اگر کربلا است
Мромнзли меҳнат ва ибтило аст
مرامنزل محنت و ابتلا است
Буд ин заминӣ ки додам хабар
بود این زمینی که دادم خبر
Азин пеши пайғамбари роҳбар
ازین پیش پیغمبر راهبر
Ҳамон водии сўки вмотм буд
همان وادی سوک وماتم بود
Ҳамон ҷои ранҷи дамодам буд
همان جای رنج دمادم بود
Ҳамонҷо ки аз кини шимури шарир
همانجا که از کین شمر شریر
Шавад зайнаб бе бародари асир
شود زینب بی برادر اسیر
Замини ғами впҳнаҳ ӣ ибтилои сет
زمین غم وپهنه ی ابتلا ست
Даров турбати поки аҳли влост
دراو تربت پاک اهل ولاست
Чу лухтӣ чунин гуфт бо ашки воаҳ
چو لختی چنین گفت با اشک وآه
Бифармуд он хусрав кам сипоҳ
بفرمود آن خسرو کم سپاه
Кушоеди бори андари ин сарзамин
گشایید بار اندر این سرزمین
Ки морости манзилгаҳи охирин
که ماراست منزلگه آخرین
Дарони пари балои паҳна ӣ ғам физой
درآن پر بلا پهنه ی غم فزای
Саропарда ӣ шоҳ шуд арши соӣ
سراپرده ی شاه شد عرش سای
Ба фармони шаҳи номдорони дайн
به فرمان شه نامداران دین
Гузиданд манзили дарони сарзамин
گزیدند منزل درآن سرزمین
Дарони дам ба доноӣ роз наҳуфт
درآن دم به دانای راز نهفت
Сар бонувонам кулсум гуфт :
سر بانوان ام کلثوم گفت:
Ки эй тоҷўри шоҳи пирӯзгар
که ای تاجور شاه پیروزگر
Баин ёдгор аз ниёи впдр
بهین یادگار از نیا وپدر
Кадомин диёраст ин сарзамин ?
کدامین دیار است این سرزمین؟
Ки аз диданаши гаштами андӯҳгин ?
که از دیدنش گشتم اندوهگین؟
Ба хоҳар бифармуд донои роз
به خواهر بفرمود دانای راز
Ки эй бонӯии бонувони ҳиҷоз
که ای بانوی بانوان حجاز
Пас азҷнги сафин ман вбоби хеш
پس ازجنگ صفین من وباب خویش
Чу зии марзи худ раҳи гирифтеми пеш
چو زی مرز خود ره گرفتیم پیش
Фитод андари ин паҳнаи морои гузор
فتاد اندر این پهنه مارا گذار
Фурӯди омдози бораи он шаҳриёр
فرود آمداز باره آن شهریار
Ниҳоди он хдиўи замину змн
نهاد آن خدیو زمین و زمن
Сртои ҷаври даркинории ҳасан
سرتا جور درکنار حسن
Яке лаҳзаи чашмаш фурӯ шуд ба хоб
یکی لحظه چشمش فرو شد به خواب
Чу азхўоб бедор шуд он ҷаноб
چو ازخواب بیدار شد آن جناب
Хурушон шуд вгриаҳ оғоз кард
خروشان شد وگریه آغاز کرد
Раҳи нолаи Азнои дил боз кард
ره ناله ازنای دل باز کرد
Азу шуд пажӯҳандаи фаррухи ҳасан
ازو شد پژوهنده فرخ حسن
Ки эй то ҷаври боби волои ман
که ای تا جور باب والای من
Дили азҳри ғами врнҷти озоди бод
دل ازهر غم ورنجت آزاد باد
Чаҳ андӯҳи бади кати чунин рӯй дод ?
چه اندوه بد کت چنین روی داد؟
Бадв гуфт дорои дайни Бутуроб
بدو گفت دارای دین بوتراب
Ки дид андари ин дами равонам ба хоб
که دید اندر این دم روانم به خواب
Шуда ин замини ҳамчуи дарёии хӯн
شده این زمین همچو دریای خون
Ҳусайнам ( ъ ) дар он мавҷи хӯни божгўн
حسینم (ع) در آن موج خون باژگون
Басӣ бар тапиду варои ҳеҷ кас
بسی بر تپید و ورا هیچ کس
Нигарадед ғмхўору фарёди рас
نگردید غمخوار و فریاد رس
Бигуфт ин ва ифшоанд аз дидаи об
بگفت این و افشاند از دیده آب
Пас онгоҳ фармуд бо ман хитоб
پس آنگاه فرمود با من خطاب
Ки бртў агар ин балои баъд аз ин
که برتو اگر این بلا بعد از این
Расад ногаҳони андари ин сарзамин
رسد ناگهان اندر این سرزمین
Чаҳ хоҳӣ намӯд эй гиромии писар ?
چه خواهی نمود ای گرامی پسر؟
Шикеби ваёи гардии осемаи сар ?
شکیبا ویا گردی آسیمه سر؟
Бигуфтам ҳаме хоҳам азкрдгор
بگفتم همی خواهم ازکردگار
Ки бахшад шикебами дарони сахти кор
که بخشد شکیبم درآن سخت کار
Чу ин роз бишунид бонӯи зшоаҳ
چو این راز بشنید بانو زشاه
Ба сар бар парокандаи хоки сиёҳ
به سر بر پراکنده خاک سیاه
Ҳамеи бргли оҳистаи зери ниқоб
همی برگل آهسته زیر نقاب
Фурӯи рехт аз наргисинаш гулоб
فرو ریخت از نرگسین اش گلاب
Чун ин зайнаб аз хоҳар хеш дид
چون این زینب از خواهر خویش دید
Дмони сӯии фаррухи бародари давид
دمان سوی فرخ برادر دوید
Бузади дасти вдомонш муҳкам гирифт
بزد دست ودامانش محکم گرفت
Ба бргли гул аз лола шабнам гирифт
به برگل گل از لاله شبنم گرفت
Бигуфт эй равони ниёи впдр
بگفت ای روان نیا وپدر
Ба ҷои монда аз дӯда ӣ номвар
به جا مانده از دوده ی نامور
Ҳамоно ки бар марг тан дода Эй
همانا که بر مرگ تن داده ای
Ба роҳи аҷал чашм биниҳода Эй
به راه اجل چشم بنهاده ای
Бадв гуфт шоҳаншаҳи нинаво
بدو گفت شاهنشه نینوا
Балӣ эй ситамдида ӣ бенаво
بلی ای ستمدیده ی بینوا
Чу бонӯ шайъанд ин зи шоҳи змн
چو بانو شیند این ز شاه زمن
Бузади латма бар чеҳра ӣ хештан
بزد لطمه بر چهره ی خویشتن
Ба сӯии бародари ҳамеи бнгрист
به سوی برادر همی بنگریست
Ба зорӣ чу абр баҳорӣ гирист
به زاری چو ابر بهاری گریست
зи афғони он бонӯии муҳтарам
ز افغان آن بانوی محترم
Баромади хурӯш аз занони ҳарам
برآمد خروش از زنان حرم
Чунин бо худованд дайн гуфт боз
چنین با خداوند دین گفت باز
Маин духтари ҳайдари сарафроз
مهین دختر حیدر سرافراز
Ки моро сӯии турбати Мустафо ( с )
که ما را سوی تربت مصطفی (ص)
Бабр эй шаҳаншоҳи аҳли вло
ببر ای شهنشاه اهل ولا
Бадв гуфт шоҳаншаҳи оламин
بدو گفت شاهنشه عالمین
Фурӯғи ҷаҳони байни Заҳрои ҳусайн
فروغ جهان بین زهرا حسین
Ки эй рӯҳи қудсии туро пардаи дор
که ای روح قدسی تو را پرده دار
Набинӣ ки ин лашгари нобакор
نبینی که این لشگر نابکار
Гирифтанд бар ман сари роҳи танг
گرفتند بر من سر راه تنگ
Ҳамаи найзаи втиғу зубин ба чанг
همه نیزه وتیغ و زوبین به چنگ
Куҷои сӯии даргоҳи хиролбшр
کجا سوی درگاه خیرالبشر
Тавонам аз ӣнҷоӣ шуд рҳспр
توانم از اینجای شد رهسپر
Ҳамоно ндонӣ ки ҷони офарин
همانا ندانی که جان آفرین
Маро кушта хоҳад дарини сарзамин
مرا کشته خواهد دراین سرزمین
Чу аз шоҳ бонӯ шунид ин сухан
چو از شاه بانو شنید این سخن
Бузади чок бар ҷома ӣ хештан
بزد چاک بر جامه ی خویشتن
Нигуни гашти брхок вбиҳўш шуд
نگون گشت برخاک وبیهوش شد
Ту гуфтӣ ки аз пайкараш туаш шуд
تو گفتی که از پیکرش توش شد
Чу лухтии чунин буд омад ба ҳуш
چو لختی چنین بود آمد به هوش
Чу мурғи аздли зори барзади хурӯш
چو مرغ ازدل زار برزد خروش
Ба болинаш омад шаҳи ростин
به بالینش آمد شه راستین
Бсоииди брчҳраҳаш остин
بسایید برچهره اش آستین
Бадв гуфт : к-эии хоҳари доғдор
بدو گفت: کای خواهر داغدار
Чу бинии марои куштаи дркорзор
چو بینی مرا کشته درکارزار
Гиребон макун чоки вмхрош рӯй
گریبان مکن چاک ومخراش روی
Парешон макун сунбули мшкбўӣ
پریشان مکن سنبل مشکبوی
Садоро ба оҳи внўоро баланд
صدا را به آه ونوا را بلند
Макун эй дили афсурда ӣ мустаманд
مکن ای دل افسرده ی مستمند
Бигуфт ин ваовро ба фиғони воаҳ
بگفت این واو را به فغان وآه
Биоварад ва бинишонад дар хаймаи гоҳ
بیاورد و بنشاند در خیمه گاه