Чу дркрблои шоҳи харгаҳи фаррошат

چو درکربلا شاه خرگه فراشت

Сипаҳдори ҳур – номае брнгошт

سپهدار حر – نامه ای برنگاشت

Ба фарзанди мараҷона ӣ нобакор

به فرزند مرجانه ی نابکار

Ки ҷо кард дркрблои шаҳриёр

که جا کرد درکربلا شهریار

Чу бади хоҳи азони кор огоҳ шуд

چو بد خواه ازآن کار آگاه شد

Бигуфто ки корам ба дилхоҳ шуд

بگفتا که کارم به دلخواه شد

Яке номаи бнгошти зии шаҳриёр

یکی نامه بنگاشت زی شهریار

Ки эй сибти пайғамбар ( с ) тоҷдор

که ای سبط پیغمبر(ص) تاجدار

Навишта ба ман ҳури фархундаи рой

نوشته به من حر فرخنده رای

Ки дркрблои баргузедии ту ҷой

که درکربلا برگزیدی تو جای

Чунин рафтаи фармони зи дорои шом

چنین رفته فرمان ز دارای شام

Ки бунаади ҳусайни андари он марзи гом

که بنهد حسین اندر آن مرز گام

Ту байъати знўи боўаҳ ӣ Бутуроб

تو بیعت زنو باوه ی بوتراب

Бигир вмҳли брмни оради шитоб

بگیر ومهل برمن آرد شتاب

Битобед агар срзи паймони ман

بتابید اگر سرز پیمان من

Надоди артни худ ба фармони ман

نداد ارتن خود به فرمان من

Сипаҳи рони возтни сараши бозгир

سپه ران وازتن سرش بازگیر

Замин розхўнш намой обгир

زمین رازخونش نمای آبگیر

Кунунгар барои ман вком ӯ

کنون گر برای من وکام او

Кунӣ кор эй шоҳи покизаи хуй

کنی کار ای شاه پاکیزه خوی

Надорам ба ту корҷзи ростӣ

ندارم به تو کارجز راستی

Бипечам срози кажии вкои сетӣ

بپیچم سراز کژی وکا ستی

Вагарна фиристам зкўФаҳи сипоҳ

وگرنه فرستم زکوفه سپاه

Кунам рӯзи равшан ба чашмати сиёҳ

کنم روز روشن به چشمت سیاه

Шҳншаҳ чу зон нома огоҳ шуд

شهنشه چو زان نامه آگاه شد

Дижами дил згФторбдхўоаҳ шуд

دژم دل زگفتاربدخواه شد

Барошуфт он нома ӣ нобакор

برآشفت آن نامه ی نابکار

Ба иксў барафканад он тоҷдор

به یکسو برافکند آن تاجدار

Фиристода чун посухи номаи хост

فرستاده چون پاسخ نامه خواست

зи пирӯзгари довари додрост

ز پیروزگر داور دادراست

Бифармудаш он шоҳи волои ҷаноб

بفرمودش آن شاه والا جناب

Азоби худои баси аўроҷўоб

عذاب خدایی بس اوراجواب

Бурид омад вагуфт бо бадсигол

برید آمد وگفت با بدسگال

Шунид ончии аздоўр бе ҳам?ил

شنید آنچه ازداور بی همال

Палид аз фиристода чун ин шнФт

پلید از فرستاده چون این شنفت

Ба хашм андар омад пас онгоҳ гуфт :

به خشم اندر آمد پس آنگاه گفت:

Ки мардум ба масҷид шуданд анҷуман

که مردم به مسجد شدند انجمن

Нишастанд барҷои худ тан ба тан

نشستند برجای خود تن به تن

Ба масҷид дарун рафт он нобакор

به مسجد درون رفت آن نابکار

Баромад ба минбари ъзозили вор

برآمد به منبر عزازیل وار

Золи Умия сано кард соз

زال امیه ثنا کرد ساز

Пас онгаҳ ба мардум чунин гуфт боз

پس آنگه به مردم چنین گفت باز

Ба ман рафтаи фармони зи Фрмонгзор

به من رفته فرمان ز فرمانگزار

Ки бо пӯр ҳайдар кунам корзор

که با پور حیدر کنم کارزار

Ҳронкс нтобад рух аз рои ман

هرآنکس نتابد رخ از رای من

Сараши барфарозами зчрхи куҳан

سرش برفرازم زچرخ کهن

Бубахшам варои он қадри хоста

ببخشم ورا آنقدر خواسته

Каз оканда ганҷ ояд ороста

کز آکنده گنج آید آراسته

Вагарнаи бабрам ба ханҷари сараш

وگرنه ببرم به خنجر سرش

Бисӯзам ба оташи даруни пайкараш

بسوزم به آتش درون پیکرش

Бигуфт ин вози мнбромд ба зер

بگفت این واز منبرآمد به زیر

Чу омад ба айвони худ он шарир

چو آمد به ایوان خود آن شریر

Дргнҷи баҳр сипаҳ баргушод

درگنج بهر سپه برگشاد

Ба мардум дирам дод ва динор дод

به مردم درم داد و دینار داد

Кшни қавмии азмрдми дайни фуруш

کشن قومی ازمردم دین فروش

Бидон зар фишонӣ супурданд ҳуш

بدان زر فشانی سپردند هوش

Надод дод он бади сиришти аҳриман

نداد داد آن بد سرشت اهرمن

Ба насутӯда мардони он анҷуман

به نستوده مردان آن انجمن

Ки ҳар каси бидонади зкўФаҳи сипоҳ

که هر کس بداند زکوفه سپاه

Зол паямбар шавад кӣнаи хоҳ

زآل پیمبر شود کینه خواه

Пас аз ҷанги зии ман шитоб оварад

پس از جنگ زی من شتاب آورد

Срзодаҳ ӣ Бутуроб оварад

سرزاده ی بوتراب آورد

Нигорам ба даҳ соли бурноами вай

نگارم به ده سال برنام وی

Ба амри шаҳи шоми маншури рай

به امر شه شام منشور ری

Ки даҳ сола онҷо шавад ҳукмрон

که ده ساله آنجا شود حکمران

Кашад Рахши осӯдагии зери рон

کشد رخش آسودگی زیر ران