Дарони анҷуман буд мардии палид
درآن انجمن بود مردی پلید
Ки чашмӣ чу ӯ кӣна густар надид
که چشمی چو او کینه گستر ندید
Ситами пешаи дуни фитратии пари фаннӣ
ستم پیشه دون فطرتی پر فنی
Ҷафои ҷӯйу нопоку аҳрӣманӣ
جفا جوی و ناپاک و اهریمنی
Сиришташи зи оташ на аз хок буд
سرشتش ز آتش نه از خاک بود
Вгрхоки бади –хоки нопок буд
وگرخاک بد –خاک ناپاک بود
Бадии гавҳараш аз нажоди ҳаром
بدی گوهرش از نژاد حرام
Падараши аҳриман буд въФрити моам
پدرش اهرمن بود وعفریت مام
Бадии мари умр ном мешавам ӯй
بدی مر عمر نام میشوم اوی
Падари съдўқоси нопокхўӣ
پدر سعدوقاص ناپاکخوی
Нагӯйӣ ки бади саъди ёри алӣ
نگویی که بد سعد یار علی
Ду байн буд он бади гуҳари зоҳўлӣ
دو بین بود آن بد گهر زاحولی
Чунон кофарӣ кас надорад ба ёд
چنان کافری کس ندارد به یاد
Ки нафрин бидон боби вони пӯри бод
که نفرین بدان باب وآن پور باد
Яке қиссаи бниўш агар оқилӣ
یکی قصه بنیوش اگر عاقلی
Зсъди ибни вқоси хасми алӣ ( ъ )
زسعد ابن وقاص خصم علی (ع)
Шунидам зи гӯяндае покроӣ
شنیدم ز گوینده ای پاکرای
Ки дрмсҷди Кӯфаи шери худоӣ
که درمسجد کوفه شیر خدای
Ба гоҳи ҷҳондории хештан
به گاه جهانداری خویشتن
Пас азнўбти охирин зон се тан
پس ازنوبت آخرین زان سه تن
Ба минбари яке рӯз фармуд ҷой
به منبر یکی روز فرمود جای
Бдонсон ки брърш – раҳмони худоӣ
بدانسان که برعرش – رحمان خدای
Худои внбиро сутудан гирифт
خدا ونبی را ستودن گرفت
Заҳр – дар ҳаме гуфт рози шигифт
زهر – در همی گفت راز شگفت
Сипас гуфт он довари арҷманд
سپس گفت آن داور ارجمند
Ба мардум дарон дам ба бонги баланд
به مردم دران دم به بانگ بلند
Ки пурсед азмни дарини анҷуман
که پرسید ازمن دراین انجمن
Зоиндаҳи вози гузаштаи сухан
زآینده واز گذشته سخن
Ки огоҳи созами заҳри розатон
که آگاه سازم زهر رازتان
Азони пеши к-эйами згитии ниҳон
ازآن پیش کایم زگیتی نهان
Азони анҷумани саъди бдрўзгор
ازآن انجمن سعد بدروزگار
Чунин гуфт бо он шаҳи тоҷдор
چنین گفت با آن شه تاجدار
Агар рости гӯйии яке бозгуӣ
اگر راست گویی یکی بازگوی
Ки дорад сарваряши ман чанд мӯӣ ?
که دارد سروریش من چند موی؟
Бадв гуфт ганҷури илми худоӣ
بدو گفت گنجور علم خدای
Ки эй аҳримани зода ӣ тираи рой
که ای اهرمن زاده ی تیره رای
Ба ваҳии худои азин пештар
به وحی خدایی ازین پیشتر
Маро гуфт пайғамбари тоҷўр
مرا گفت پیغمبر تاجور
Ки боман ту гӯйии бронҷмн
که بامن تو گویی برانجمن
зи нопокхўиӣ бад-инсон сухан
ز ناپاکخویی بدینسان سخن
Буд дар бен ҳар сари мӯии тӯй
بود در بن هر سر موی توی
Яке деви пари риюи нопокхўӣ
یکی دیو پر ریو ناپاکخوی
Ки то зиндае бртў нафрин кунад
که تا زنده ای برتو نفرین کند
Пас азмрднти дӯзах ойин кунад
پس ازمردنت دوزخ آیین کند
Вдигри яке кӯдаки шери хор
ودیگر یکی کودک شیر خوار
Ту роҳаст дрхонаҳи бади рӯзгор
تو راهست درخانه بد روزگار
Ки ӯ душмани нўръин ман аст
که او دشمن نورعین من است
Бидонадяши фаррухи ҳусайн ман аст
بداندیش فرخ حسین من است
Шунидам дрондм ба наздик ӯ
شنیدم درآندم به نزدیک او
Нишаста бдони кӯдаки зштхў
نشسته بدآن کودک زشتخو
Балии ҳаркии нопоки бади гавҳараш
بلی هرکه ناپاک بد گوهرش
Наёяд каломи худои бовараш
نیاید کلام خدا باورش
Зхрдӣ буд гурги навзоди гург
زخردی بود گرگ نوزاد گرگ
Ки гиреҳгии намояд чу гардад бузург
که گرگی نماید چو گردد بزرگ
Кунун бишинав аз пӯри он пари фасод
کنون بشنو از پور آن پر فساد
Сухан бо Убайдуллоҳи бен зиёд
سخن با عبیدالله بن زیاد
Чу фарзанд мараҷона гуфт ин сухан
چو فرزند مرجانه گفت این سخن
Ба по хост бен саъд зон анҷуман
به پا خاست بن سعد زان انجمن