Ба боби ту эй марди пархошгар
به باب تو ای مرد پرخاشگر
Мродўстӣ буд аз ин пештар
مرادوستی بود از این پیشتر
Ба солии ман ваов сӯии марзи шом
به سالی من واو سوی مرز شام
Або корвон мениҳодем гом
ابا کاروان می نهادیم گام
Яке рӯз безод ва бе роҳила
یکی روز بی زاد و بی راحله
Ба ҷо боз мондам ман аз қофила
به جا باز ماندم من از قافله
На обӣ ки лабтар намоями азуӣ
نه آبی که لب تر نمایم ازوی
На мардӣ ки гирдами азўроаҳи ҷӯй
نه مردی که گردم ازوراه جوی
зи тозии ткоўри фурӯди омадам
ز تازی تکاور فرود آمدم
Забони пари нёзўи дуруди омадам
زبان پر نیازو درود آمدم
Ба дастии Аннани вабаи дастии синон
به دستی عنان وبه دستی سنان
Ба ночори гаштам ба саҳрои равон
به ناچار گشتم به صحرا روان
Ки ногуҳи зи бахшоиши кирдигор
که ناگه ز بخشایش کردگار
Яке дайрам омад ба чашми ошкор
یکی دیرم آمد به چشم آشکار
Супурдами сӯии дайри раҳ бо шитоб
سپردم سوی دیر ره با شتاب
Магари тркнми хушки лабро зи об
مگر ترکنم خشک لب را ز آب
Сабки даст бар ҳалқа ӣ дар задам
سبک دست بر حلقه ی در زدم
Нигаҳбони онро Нидо бар задам
نگهبان آن را ندا بر زدم
Худои хона брбом омад фароз
خدا خانه بربام آمد فراز
Маро гуфт : баргӯ чаҳ дории ниёз ?
مرا گفت: برگو چه داری نیاز؟
Бигуфтам : марои тишнагӣ бо шитоб
بگفتم: مرا تشنگی با شتاب
Бад-ӣн дар давонед аз баҳри об
بدین در دوانید از بهر آب
Чунин гуфт он марди яздони параст :
چنین گفت آن مرد یزدان پرست:
Кадомин паямбари туро раҳбараст ?
کدامین پیمبر تو را رهبر است؟
Бигуфтам : ки ҳастам з рӯй ссФо
بگفتم: که هستم ز روی صصفا
Ба дайни пайрави шоҳи дайни Мустафо ( с )
به دین پیرو شاه دین مصطفی (ص)
Бигуфто : шумо бадтарӣн уммат ед
بگفتا: شما بدترین امت اید
Набии розкини қотил итрат ед
نبی رازکین قاتل عترت اید
Ҷигари гӯша ӣ Сайиди анбиё
جگر گوشه ی سید انبیا
Шавад кушта аз ҷаври вкини шумо
شود کشته از جور وکین شما
Кунед ончии ман дидаам дрктоб
کنید آنچه من دیده ام درکتاب
Зсбти паямбар – шумо манъи о б
زسبط پیمبر – شما منع آ ب
Ба теғи ситам аз таниши србрид
به تیغ ستم از تنش سربرید
Задин ниёкон ӯ бигузаред
زدین نیاکان او بگذرید
Бадв гуфтам : эй роҳиби ҳӯшёр
بدو گفتم: ای راهب هوشیار
Чунин кор аз мо шавад ошкор ?
چنین کار از ما شود آشکار؟
Мрони порсои банда ӣ некбахт
مرآن پارسا بنده ی نیکبخت
Ба ҷони офарин – хӯрд савганди сахт
به جان آفرین – خورد سوگند سخت
Ки фарзанди пайғамбари дайни паноҳ
که فرزند پیغمبر دین پناه
Ба дасти шумо гашт хоҳад табоҳ
به دست شما گشت خواهد تباه
Чу шуд куштаи он шоҳи охири замон
چو شد کشته آن شاه آخر زمان
Баров хӯни бгриди ҳамеи осмон
براو خون بگرید همی آسمان
Пас аз он ба хўнхўоҳии он ҷаноб
پس از آن به خونخواهی آن جناب
Барангезади эзади яке комёб
برانگیزد ایزد یکی کامیاب
зи бадхоҳи он шоҳи дунёу дайн
ز بدخواه آن شاه دنیا و دین
Басии хӯни бирезад ба рӯй замин
بسی خون بریزد به روی زمین
Гумонам ки бо душмани он ҷаноб
گمانم که با دشمن آن جناب
Туро дӯстӣ бошаду интисоб
تو را دوستی باشد و انتساب
Дариғо дарони дам ки шоҳи змн
دریغا درآن دم که شاه زمن
Кунад ҷанг бо душмани хештан
کند جنگ با دشمن خویشتن
Ним ман ба гетӣ ки дар роҳ ӯ
نیم من به گیتی که در راه او
Шавам кушта ӣ теғи бади хоҳ ӯ
شوم کشته ی تیغ بد خواه او
Бадв гуфтам : эй роҳиби порсоӣ
بدو گفتم:ای راهب پارسای
Паноҳандаам ман ба яктои худоӣ
پناهنده ام من به یکتا خدای
Каз онон набошам ки дрдшти кин
کز آنان نباشم که دردشت کین
Сголнди пайкор бо шоҳи дайн
سگالند پیکار با شاه دین
МрогФти роҳиб : каз онон на Эй
مراگفت راهب: کز آنان نه ای
Ба меҳри шаҳаншоҳ – муҳками пай Эй
به مهر شهنشاه – محکم پی ای
Вале дӯстии дории андрмён
ولی دوستی داری اندرمیان
Абои душмани шоҳи исломён
ابا دشمن شاه اسلامیان
Бигуфт ин вози ҷой худ шуд фурӯд
بگفت این واز جای خود شد فرود
Ба обами ббхшўди венаи дргшўд
به آبم ببخشود ونه درگشود
Чу дидам чунин шармсори вғмин
چو دیدم چنین شرمسار وغمین
Нишастам сабки пўӣ бар пушти зин
نشستم سبک پوی بر پشت زین
Ба пеши омадами ранҷи зондозаҳ беш
به پیش آمدم رنج زاندازه بیش
Ки то роҳи ҷустам ба ёрони хеш
که تا راه جستم به یاران خویش
МрогФти бобат чаҳ пеш омадат
مراگفت بابت چه پیش آمدت
Чҳо брдли вҷон риш омадат
چها بردل وجان ریش آمدت
Ҳар онч аз парастанд ҳ ӣ ростгӯӣ
هر آنچ از پرستند ه ی راستگوی
Шунидам якояк бигуфтам бадавӣ
شنیدم یکایک بگفتم بدوی
Чу боби ту аз ман шунид ин сухан
چو باب تو از من شنید این سخن
Парид аз Рахши ранг ва ларзид тан
پرید از رخش رنگ و لرزید تن
Сабк гуфт лухтӣ ба ман гӯши дор
سبک گفت لختی به من گوش دار
Ки назд ту розӣ кунам ошкор
که نزد تو رازی کنم آشکار
Дарони дайр рӯзӣ намудем мақом
درآن دیر روزی نمودم مقام
Худованди он сӯии ман ҳашт гом
خداوند آن سوی من هشت گام
Ба тундӣ маро гуфт : эй шӯри бахт
به تندی مرا گفت: ای شور بخت
Ки дории дилии ҳамчуи пӯлоди сахт
که داری دلی همچو پولاد سخت
Туе душмани шоҳи озодаи гон
تویی دشمن شاه آزاده گان
Кушанда ӣ ҳамаи ҳошимии зодаи гон
کشنده ی همه هاشمی زاده گان
Вагар худ нае аз ту ояд падед
وگر خود نه ای از تو آید پدید
Касе кӯи сар шоҳ хоҳад бурид
کسی کو سر شاه خواهد برید
ТФўи бод бар рои вФрҷоми ту
تفو باد بر رای وفرجام تو
Бидон тухма ӣ зишти бади номи ту
بدان تخمه ی زشت بد نام تو
Бад-ӣни сон чу бишунидам азуии сухан
بدین سان چو بشنیدم ازوی سخن
Билразед аз он гуфта андоми ман
بلرزید از آن گفته اندام من
Ба худ гуфтам оё шўдоини гуноҳ
به خود گفتم آیا شوداین گناه
Змн срзнд созадам рӯи сиёҳ
زمن سرزند سازدم رو سیاه
Ваё гардад ин кори ноустувор
ویا گردد این کار نااستوار
зи фарзанди ман дараҷаони ошкор
ز فرزند من درجهان آشکار
Ман азшўмии он табоҳӣ барам
من ازشومی آن تباهی برم
Ба ҳар ду ҷаҳони рӯи сиёҳӣ барам
به هر دو جهان رو سیاهی برم
Кунун ту ба андарзи ман гӯши дор
کنون تو به اندرز من گوش دار
Ҳар ончат сароем бидон ҳуши дор
هر آنچت سرایم بدان هوش دار
Мадаи раҳ ба худ деви нопок ро
مده ره به خود دیو ناپاک را
Макаши зода ӣ шоҳи лўлок ро
مکش زاده ی شاه لولاک را
Абои пӯри пайғамбари никхўоаҳ
ابا پور پیغمبر نیکخواه
Ки морои сӯй ҳақ намӯдааст роҳ
که مارا سوی حق نموده است راه
Макун душманӣ – гирди зиштии магарад
مکن دشمنی – گرد زشتی مگرد
Ки подоши некии бадӣ кас накард
که پاداش نیکی بدی کس نکرد
Басии пер зоингўнаҳ бинмуд ёд
بسی پیر زاینگونه بنمود یاد
Ситами пешаро ҳеҷ судии надод
ستم پیشه را هیچ سودی نداد
Қамар - гӯи паямбари ду пайкар кунад
قمر- گو پیمبر دو پیکر کند
Куҷои ҷаҳли бўҷҳл бовар кунад ?
کجا جهل بوجهل باور کند؟
Ба фарзанд мараҷона рафт огаҳӣ
به فرزند مرجانه رفت آگهی
Ки он поки дайни пер бо Фрҳӣ
که آن پاک دین پیر با فرهی
Ба андарзи бен саъди бигушодаи лаб
به اندرز بن سعد بگشاده لب
Ситамгар аз он кор шуд дар ғазаб
ستمگر از آن کار شد در غضب
Ба дижхими гуфтои пас онгаҳ шарир
به دژخیم گفتا پس آنگه شریر
Бабради забони сухангӯии пер
ببرد زبان سخنگوی پیر
Чу дижхим бибаредаш азкини забон
چو دژخیم ببریدش ازکین زبان
Ба ҷони офарин пер биспурад ҷон
به جان آفرین پیر بسپرد جان
Пас аз куштани комили бокамол
پس از کشتن کامل باکمال
Умри он ситами густари бади сгол
عمر آن ستم گستر بد سگال